Απρ 062019
 

Το πρωί του Σαββάτου 30 Απρίλη πραγματοποιηθήκε δίωρη παρέμβαση με αφισοκόλληση, μοίρασμα κειμένων, τρικάκια και συνθήματα, στο κέντρο του Πειραιά (Τσαμαδού, αγορά, Ηρώων Πολυτεχνείου, δημοτικό θέατρο, Τερψιθέα, Πασαλιμάνι, Σωτήρος, πλ Κοραή, Βασ. Γεωργίου, ηλεκτρικός) με τη συμμετοχή 70 συντρόφων και συντροφισσών.

Η παρέμβαση έγινε στο πλαίσιο δράσεων αλληλεγγύης στον αντιφασίστα σύντροφο Νίκο Α., ο οποίος δικάζεται σε δεύτερο βαθμό, στο εφετείο Πειραιά, με κατασκευασμένες κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος (κατοχή-χρήση εκρηκτικών και έκρηξη), για τη συμμετοχή του στην αντιφασιστική διαδήλωση της 18ης Σεπτέμβρη 2014 στο Κερατσίνι, έναν χρόνο μετά τη δολοφονία Φύσσα από τάγμα εφόδου της χρυσής αυγής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ακολουθεί και ένα βίντεο από το antifa community

Μαρ 272019
 

Παρασκευή 5 Απρίλη 9:00πμ

Συγκέντρωση στα δικαστήρια Πειραιά (Φίλωνος & Σκουζέ)

Για τον Νίκο, που δικάζεται σε 2ο βαθμό για τη συμμετοχή του στην αντιφασιστική διαδήλωση στις 18/9/2014

έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από νεοναζιστικό τάγμα της χρυσής αυγής


(παρακάτω ακολουθεί το κείμενο της αφίσας)

Continue reading »

Μαρ 062019
 

Ο Γιώργος Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1955 στο Ηράκλειο και σπούδασε στο τµήµα Χηµικών Μηχανικών στη Θεσαλλονίκη απο το 1973 ως το 1978. Έπειτα διαγνώστηκε ως «ψυχικά ασθενής» κι έτσι πέρασε ένα µεγάλο κοµµάτι της ζωής του έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική, συγκεκριµένα στο Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Χανίων. Από τότε ξεκίνησε να γράφει για τη ζωή του στα ψυχιατρεία. Έφυγε το 2012 σε ηλικία 57 ετών.

Εμείς είμαστε οι Phreaks. Μια οµάδα ενασχόλησης µε το βιβλίο και τη σκέψη, που δηµιουργήθηκε στην κατάληψη Παπουτσάδικο. Η ανάγκη και η επιθυµία µας, να εµπλουτίσουµε τα εργαλεία µιας επικίνδυνης σκέψης, κόντρα σε ειδικούς, κουλτουριάρηδες και αφεντικά µας έφερε εδώ.

Αυτή την έκδοση με ποιήματα του Γιώργου Κοκκινίδη αποφασίσαμε να την κάνουμε για δύο σημαντικούς λόγους.

Ο πρώτος είναι αυτός της ανάγκης για συλλογική έκφραση ενάντια στην ατοµική. Της ικανότητας να εκφράζεις το «εµείς» αντί του «εγώ». Λέμε λοιπόν πως αν είναι ποιητής κάποιος που γράφει µόνος του, για την µοναδική εµπειρία του απευθυνόµενος σε άλλες µοναδικότητες, τότε ο Γιώργος Κοκκινίδης δεν είναι ποιητής. Κι αυτό γιατί ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες της προσωπικής του έκφρασης γράφει και µιλάει ως κοµµάτι µιας κοινότητας. Κυρίως όµως, ο τρόπος που γράφει και αυτά που λέει κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν είναι ένας καλλιτέχνης κλεισµένος στο ακίνδυνο σαλόνι του.

Ο δεύτερος έχει να κάνει µε τη φιλανθρωπία και τον κερδοσκοπικό ανθρωπισµό. Η φιλανθρωπία είναι ο τρόπος που έχουν βρει οι καταπιεστές για να πετάνε κανένα ξεροκόµµατο στους καταπιεσµένους, ενώ ταυτόχρονα κρατάνε γερά στη θέση του ό,τι δηµιουργεί την καταπίεση και την ανισότητα. Είναι ο τρόπος που έχει βρει το κράτος και οι φίλοι του για να υποτιµούν τις ζωές µας, ενώ παράλληλα προσποιούνται ότι νοιάζονται για µας και το καλό µας. Είναι ο τρόπος να ξεπλένονται συνειδήσεις, ενώ βγάζουν φράγκα οι ΜΚΟ. Εµείς τη φιλανθρωπία και τον κερδοσκοπικό ανθρωπισµό τα βλέπουµε σαν κάτι εχθρικό. Αντί αυτής έχουµε ως ειλικρινή πρόθεση και σκοπό την αλληλεγγύη. Την θέση που µας θέλει να σκεφτόµαστε, να µιλάµε και να πράττουµε, δίπλα στους χρήστες και επιζώντες της ψυχιατρικής και όχι από πάνω τους. Είναι το µόνο που στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στη βία της ψυχιατρικής.

Οι εικόνες που συνοδεύουν την έκδοση ανήκουν στον Marc Lamy τον οποίο έκλεισαν το 1988 σε ψυχιατρική κλινική επειδή είχε ακουστικές παραισθήσεις. Εµπνευσµένος, όπως έλεγε ο ίδιος, από υπερφυσικές φωνές που έµοιαζαν να έρχονται από τα βάθη του χρόνου, άρχιζε να ζωγραφίζει µε ένα µαύρο στυλό.

-Χαϊδάρι, 2019

Αν θέλετε να το βρείτε μια επίσκεψη από το Παπουτσάδικο ή σε στέκια και καταλήψεις είναι αναγκαία. Αλλιώς ένα email στο phreaks@espiv.net

Παρακάτω ακολουθούν μερικά ποιήματα του Γιώργου Κοκκινίδη που περιλαμβάνονται σ’ αυτήν την έκδοση:

Αδιαφορία

Πάλι θα µε τραβήξουνε

από τα κύµατα πνιγµένο

µη γνωρίζοντας στη νεκροψία

έγκληµα, ατύχηµα, αυτοχειρία

αν είναι.

Μα εγώ σαν γελαστό πουλί

θε να πετάω

Αδιαφορώντας

για του νεκροτόµου µου την αµφιβολία.

Σκέψεις

Αν θα µπορούσε

ο ήλιος να κλάψει

δε θα υπήρχαν

αλυσίδες.

Χρέος πρώτο.

Κάνε τον ήλιο

να κλάψει.

Προσποίηση

Θα προσποιούµαστε

ότι κοιταζόµαστε

ενώ παράλληλα

θα κηδευόµαστε

σε διπλανούς τάφους.

Κι όταν το σκοτάδι

θα πέσει

µόνοι θα µείνουµε.

Θα σηκωθούµε

και θα χορεύουµε

και θα φιλιόµαστε.

Και έπειτα…

έτσι για πλάκα

θα αλλάξουµε τάφους.

Φεβ 262019
 

Σάββατο 16 Μάρτη – Καλωσήρθες στη ζούγκλα – Ηip Hop Live*
Παρουσίαση δίσκων των TNT (Rationalistas-Ορθολογιστές) & Ήρωας – Hrwas
@Fata Morgana και @Να τα λέμε και αυτά. Μαζί μας και η Mi55t και στα decks o Dj Gzas.
Στη κατάληψη Παπουτσάδικο – Δυτικά της μητρόπολης

Φεβ 132019
 
ΚΥΡΙΑΚΗ 17/2 στις 12:00 Συγκέντρωση στο Μετρό Αιγάλεω
και Πορεία προς το Πατινάζ
Θα ακολουθήσει η 1η Αγωνιστική Antifa League στο χώρο του Πατινάζ (Μυκηνών& Εδέσσης)
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΡΟΥΤΑΔΙΚΟ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΙΝΑΖ

Ακολουθεί το κείμενο από τις ομάδες που συνδιοργάνώνουν (Antifa League, Κατάληψη Σινιάλο, Συνέλευση αγώνα για την υπεράσπιση του Μπαρουτάδικου, συντονιστικό καταλήψεων του ΤΕΙ Αθήνας)
«Κατά το γενικευμένο σχέδιο λεηλασίας των δημοσίων χώρων εκ μέρους του
κράτους, στο στόχαστρο βρέθηκε ο χώρος του Πατινάζ στο Αιγάλεω το 2012.
Έτσι, μόλις ακούστηκαν τα πρώτα λόγια για τη δημιουργία βρεφονηπιακού
σταθμού μέσα στον πράσινο χώρο του Πατινάζ, περίοικοι και συλλογικότητες
της περιοχής ξεκίνησαν μια σειρά από δράσεις προς υπεράσπιση γενικότερα
όλου του άλσους Μπαρουτάδικου που αποτελεί πηγή ανάσας για το Αιγάλεω
και τις τριγύρω περιοχές. Δράσεις όπως πορείες, παρεμβάσεις σε δημοτικά
συμβούλια, δεντροφύτευση στο χώρο του Πατινάζ, συλλογικές κουζίνες,
αγώνες ποδοσφαίρου κ.ά. Η απάντηση των δημοτικών αρχών που με λύσσα
πολέμησαν με κάθε μέσο το κίνημα υπεράσπισης του Πατινάζ ήταν
μπουλντόζες τα χαράματα με μπροστάρηδες τον εργολάβο, μπάτσους,
ασφαλίτες και ΜΑΤ. Κάτοικοι της περιοχής και συλλογικότητες εμπόδισαν την
είσοδο τους στο πατινάζ και απέτρεψαν την έναρξη του έργου. Το
μπαρουτάδικο το υπερασπιστήκαμε και συνεχίζουμε να το υπερασπιζόμαστε ως
ένα ελεύθερο χώρο, ως ένα πεδίο συνάντησης με δυνατότητες εχθρικές στην
καταναλωτική,κατακερματισμένη και αποστειρωμένη χρήση που του προσδίδει
ο δήμος τόσα χρόνια.Σήμερα λοιπόν, υπό άλλη διεύθυνση, το έργο ξαναπαίρνει μπρος.
Ιαν 262019
 

Ενα ταξίδι με τους Σπείρα, μέσα απο τα live και τους δίσκους…
Από το 2004 στο Πύργο φτάσαμε 19 Γενάρη 2019 στο Παπουτσάδικο
Στην εποχή που ανατέλλει…

Ενα μικρό φανζίν, με αφορμή το live που διοργανώσαμε
Υπόγειος Ήχος και Σπείρα στην κατάληψη Παπουτσάδικο.

Αν θες να το διαβάσεις πάτα το εξώφυλλο, αν θές να το βρείς έλα μια βόλτα στο Παπουτσάδικο

 

 

Ιαν 232019
 

 

35 και …χρόνια punk – κοινωνικά απόβλητα
Ποιοι ήταν και είναι οι punks, πώς δημιουργήθηκαν, πώς κινούνται στην κοινωνία

και ποια η σχέση τους και η αντίληψή τους για την κοινότητα και την κυρίαρχη τάξη.
Ποιο το στυλ των punks, ποιες οι σχέσεις μεταξύ τους.
Τι σημαίνει γι’ αυτούς οικογένεια, ποιο το οικογενειακό περιβάλλον απ’ το οποίο προέρχoνται, τι σκέφτονται για τη δημιουργία της δικής τους οικογένειας;
Τι σημαίνει για τους punks κοινωνία, κοινωνικές τάξεις και ποια η κοινωνική τάξη απ’ την οποία προέρχονται;
Ο Γιάννης παρουσιάζει στο βιβλίο του μια εξαιρετική ανάλυση των punks, ερευνά τις ομάδες και την κοινωνία τους καθώς και τη «θέση» τους στο κοινωνικό αρχιακό αστικό πλαίσιο.
Ερευνά την punk σκηνή, τα άτομα που συμμετείχαν και συμμετέχουν σε punk συγκροτήματα, τους punks που «είναι» και που «φαίνεσθαι», τα άτομα που ακολουθούν την punk μουσική… Μέσα από προσωπικές αφηγήσεις στις οποίες αναφέρονται οι εμπειρίες τους, η καθημερινή τους ζωή, και μάλιστα καλύπτει ένα μεγάλο χρονολογικό φάσμα 20 και πλέον χρόνια, και μέσα από fanzine, περιοδικά, δημοσιεύματα.
Ήταν και είναι οι punks στο «περιθώριο» ή ανταγωνίζονται την κυρίαρχη μουσική κουλτούρα;
Είχαν και έχουν πολιτική θέση και ιδεολογική τοποθέτηση, με βάση το δόγμα d.i.y. ή ανταγωνίζονται την αρχιακή αστική κοινωνική ζωή;
Έχουν πολιτική θέση και ιδεολογική τοποθέτηση ή απλά γουστάρουν να πίνουν μπίρες, να προκαλούν και να κάνουν φασαρίες;
«Το punk ξεκινά από τη Νέα Υόρκη το 1975, μένει σε στενά τοπικό επίπεδο χωρίς να λάβει έκταση. Μεταφέρεται το 1976 στο Λονδίνο βρίσκοντας «γόνιμο έδαφος» για να αναπτυχθεί. Άλλωστε στο Λονδίνο υπήρχαν πολλά να φτύσουν και να βρίσουν οι punks: τη βασίλισσα, την ευταξία, τη βρετανικότητα «εν γένει».
Το βιβλίο του Γιάννη ξεκινά με μια πραγματικά εξαιρετική ανάλυση του «’Αλλου» του περιθωριακού που εμφανίστηκε και εκφράστηκε ήδη από τα τέλη του 16ου αιώνα στην Αγγλία και πώς αυτός ο «Άλλος» ερευνήθηκε, αναλύθηκε και ερμηνεύτηκε κοινωνιολογικά, πώς σχηματοποιήθηκε και μετασχηματίστηκε φτάνοντας στην έννοια του «υποπολιτισμού», αυτό που λέμε εμείς απλά «υποκουλτούρα», το 1950, προσδιορίζοντας τους «κόσμους μέσα στον κόσμο» και πώς αυτοί δημιουργήθηκαν.
Στη συνέχεια αναφέρεται στη δεκαετία του ’60 και στη νεολαία τους που άρχισε να δρα κοινωνικά να «απελευθερώνεται», να «ριζοσπαστικοποιείται», να γίνεται «αριστερή».
Ειδικότερα αναλύει την νεολαία της εργατικής τάξης και πώς αυτή ανέπτυξε τους δικούς της υποπολιτισμούς, τις δικές της αντικουλτούρες.
Προχωρά και αναφέρεται στη δημιουργία του punk υποπολιτισμού και πιο ειδικά στην ανάπτυξη ενός από τα βασικά συνθήματα της punk σκηνής, του «do it yourself».
Πώς αναπτύχθηκε το D.I.Y. στην punk σκηνή και σε άλλα δημιουργικά ενεργήματα, γεγονός που δείχνει πως στην ουσία ο punk που ακολουθεί αυτή την αρχή πρέπει να ελέγχει τα μέσα παραγωγής, άρα περνά στη δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνιών.
Ακολουθεί τους πρώτους punk στην Αθήνα, την εμφάνισή τους στην Πλάκα και γιατί εκεί, την «ένταξή» τους στην αντικουλτούρα της Πλάκας, τις σχέσεις τους και τη συμβίωσή τους με τους ροκάδες, το «No future», το «D.I.Y.» στην Αθήνα, τις πρώτες punk συναυλίες, τη μετεγκατάσταση των punks στα Εξάρχεια, την ανάπτυξη και διάκριση των punk ομάδων με όρους πολιτικούς (φασίστες – σκίνχεντς, red skins), την τοποθέτηση των πολιτικών punks στο «κίνημα» Α.Α., τη συμμετοχή τους στις καταλήψεις και στoυς αυτοοργανωμένους και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους.
Σημαντικό χώρο στο βιβλίο, και δικαίως, έχει η Villa Amalias, οι ζυμώσεις που γίνονταν εκεί, μεταξύ των punks, οι συναυλίες που άφησαν εποχή και συνέβαλαν στην ανάπτυξη του punk.
Προχωρά αναλύοντας:
– Φύλο και punk
Γυναίκες πάνκησες. Ποιος ο ρόλος της γυναίκας στις punk ομάδες, στα punk συγκροτήματα, ποιος ο λόγος τους και πώς εκφράστηκαν μέσα από τους στίχους.
– Εργασία και punk
Δουλεύει ο punk; Πρέπει ή όχι;
Πώς εντάσσεται ο punk στην εργασία; Πώς συμπεριφέρεται στο χώρο εργασίας;
– Punk και οικογένεια
Παντρεύονται οι punk;
Παντρεύονται «ομοίους» ή «άλλους»; Κάνουν παιδιά;
Αυτά πώς ερμηνεύονται;
Πώς συνάδουν με το punk και την κουλτούρα των punks;
Και τελικά:
Οι punks είναι κοινωνικά απόβλητα ή μόνοι τους μπήκαν στο «περιθώριο»;
Αποζητά ο punk την αποδοχή του από την κοινωνία; Θέλει να γίνει δεκτός από αυτήν;
Ή πρέπει να τη φτύσει στα μούτρα;

css.php