Κάτω τα ξερά σας απο τις καταλήψεις, τους αγώνες, τις ζωές μας

Αλληλεγγύη στην Terra Incognita και στη Rosa Nera

Ντόπιοι και μετανάστριες, να σταθούμε όρθιες σε ένα κόσμο που γκρεμίζεται, και ξαναφτιάχνεται πάνω στις πλάτες μας

Ένα χρόνο (περίπου)   μετά το  τελεσίγραφο προς τους κατειλημμένους  χώρους η πολιτική του ελληνικού κράτους συνεχίζει να χρησιμοποιεί την καταστολή  ως μια καθημερινή επίθεση στα στα κομμάτια της κοινωνίας , που αρνούνται να πειθαρχήσουν  με την συνεχόμενη και ολοένα οξυνόμενη υποτίμηση των ζωών μας.

Είναι η ίδια πολιτική που στην αιχμή της, ακολουθώντας τα χνάρια της προηγούμενης κυβέρνησης συνεχίζει με ακόμα πιο βίαιους όρους να κάνει τη ζωή των έγκλειστων μεταναστ(ρι)ών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στην κάθε Μόρια, ανάξια να βιωθεί. Και οι μετανάστ(ρι)ες μας δείχνουν δρόμους αξιοπρέπειας, με τους αγώνες τους.

Eν μέσω υγειονομικής και οικονομικής κρίσης, λοιπόν προτεραιότητα του ελληνικού κράτους είναι -σε συνδυασμό με την πολιτική διαχείριση του covid και την αγορά όπλων –  οι εκκενώσεις κτιρίων, που πριν γίνουν καταλήψεις ήταν παρατημένα, ενώ ως καταλήψεις αποτελούν ζωτικό μέρος της κοινότητας, σημεία συνάντησης και αγώνα για τη τάξη μας.

Κάποιες φορές με πρόσχημα την ανάπτυξη και την αξιοποίηση (μίζες και κέρδος για ιδιώτες)  και άλλες φόρες την ωμή καταστολή και απαίτηση για πειθαρχεία και ‘’νομιμότητα’’, το κράτος με ολόκληρο τον μηχανισμό του (εισαγγελείς, μπάτσους, δημοτική αρχή, πρυτάνεις, ΜΜΕ) εκκενώνει την κατάληψη TERRA INCOGNITA στην Θεσσαλονίκη και τη ROSA NERA στα Χανιά, με σκοπό να μετατραπεί σε ιδιωτικό ξενοδοχείο, μετά την ενοικίασή  του από το Πολυτεχνείο Κρήτης. Επίσης συλλαμβάνει συντρόφους/ισσες  στην κατάληψη LIBERTATIA  που εκτελούσαν εργασίες ανοικοδόμησης μετά από εμπρηστική επίθεση από φασίστες.

Αλλά στις καταλήψεις, στη Rosa Νera, στην Terra, όχι απλά δεν βγάζουμε κέρδος για τα αφεντικά και τους λακέδες τους, αλλά ενοχλούμε, ενοχλούμε την εξουσία τους.

Είμαστε επικίνδυνες, γιατί μετατρέπουμε τα κλειστα- εγκαταλελειμμένα κτίρια σε δημόσιους χώρους, δίχως να διεκδικούμε την ιδιοκτησία τους, αλλά διεκδικώντας  τις ζωές μας.Επειδή κάνουμε πολιτικές και πολιτισμικές εκδηλώσεις ενάντια στις λογικές του κέρδους, του εμπορεύματος και του θεάματος.

Είμαστε επικίνδυνες γιατί έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε δομές και σχέσεις ενάντια στη πραγματικότητα που είναι μόνο για λίγους.

Είμαστε επικίνδυνες επειδή παίρνουμε θέση έμπρακτα ενάντια στον εθνικισμό που βρωμάει θάνατο.

Γιατί στηρίζουμε τους αγώνες, τους συλλογικούς αγώνες χωρίς ιεραρχίες, τους αγώνες για καλύτερους μισθούς και λιγότερες ώρες δουλειάς. Τους αγώνες για την υπεράσπιση της Γης από τα κέρδη των αφεντικών.

Επειδή στεκόμαστε δίπλα και αλληλέγγυα στους αγώνες των μεταναστ(ρι)ών και ενάντια στην εξόντωση που τους επιβάλλεται από το κράτος στη κάθε Μόρια.

Επειδή στο σήμερα η σιωπή ,είναι πιο ένοχη από ποτέ. Στο σήμερα που εν μέσω υγειονομικής και οικονομικής κρίσης τα αφεντικά και το κράτος τους ζητάνε για ακόμη μια φορά να βάλουμε πλάτη για το εθνικό καλό τους, και την δημόσια υγεία ενώ δεν δίνουν δεκάρα για εμάς.

Γιατί στο σήμερα η υπεράσπιση των καταλήψεων σημαίνει και υπεράσπιση των ζωών μας. Γιατί εκεί μέσα χτίζουμε ένα κόσμο που θα γκρεμίσει το κόσμο των αφεντικών, του ρατσισμού, της πατριαρχίας, του χρήματος, του ελέγχου , της εξουσίας.

Γιατί αυτό κάνουμε σήμερα, τώρα, εδώ. Και οι εχθροί μας είναι και αυτοί σήμερα τώρα εδώ.

Ραντεβού στους δρόμους και στους εφιάλτες τους.

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις, τους αγώνες μας, τις ζωές μας.

Αλληλεγγύη στην Terra Incognita και στη Rosa Nera

(κέιμενο και αφίσα που μοιράζεται και κολλιέται στις γειτονιές μας)

 

Παρασκευή 11 Σεπτέμβρη – Προβολή ταινίας “Wild”

20:30 στην πλατεία απέναντι απο την κατάληψη

Δεν μπορείς να ξέρεις γιατί
γίνεται κάτι κι όχι κάτι άλλο.
Τι οδηγεί σε τι.
Τι καταστρέφει τι.
Ή τι κάνει κάτι να ευδοκιμήσει…
Ή να πεθάνει.
Ή να πάρει άλλη πορεία.

Κι αν συγχωρούσα τον εαυτό μου;
Αν μετάνιωνα;
Μα αν γύριζα πίσω στο χρόνο,
τίποτε δεν θα έκανα διαφορετικά.
Κι αν ήθελα να κοιμηθώ
με όλους αυτούς τους άντρες;
Κι αν η ηρωίνη μού δίδαξε κάτι;
Κι αν όλα όσα έκανα είναι
αυτά που με οδήγησαν εδώ;
Κι αν δεν εξιλεωνόμουν ποτέ;
Αν είχα ήδη εξιλεωθεί;

Μου πήρε χρόνια να γίνω η γυναίκα
που ανάθρεψε η μητέρα μου.
Κι αφού έχασα τον εαυτό μου
στους αγριότοπους και στη θλίψη…
…βρήκα το δικό μου δρόμο
για να βγω από το δάσος.
Δεν ήξερα καν πού πηγαίνω
μέχρι που βρέθηκα εκεί.
Την τελευταία μέρα
της πεζοπορίας μου.
“Σ’ευχαριστώ”,
σκεφτόμουν ξανά και ξανά.
Για όλα όσα μου δίδαξε το μονοπάτι
κι όσα δεν μπορούσα
ακόμη να ξέρω.
Ήξερα πια ότι δε χρειαζόταν να
αγγίζω τα πάντα με γυμνά τα χέρια.
Μου αρκούσε να βλέπω τα ψάρια
κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Ότι αυτό ήταν τα πάντα.

Η ζωή μου,
όπως όλες οι ζωές…
μυστήρια,
αμετάκλητη,
πολύτιμη.
Τόσο πολύ κοντά…
Τόσο πολύ παρούσα…
Τόσο πολύ να ανήκει
σε μένα.
Πόσο άγριο ήταν,
να την αφήσω απλώς
να είναι.

Σέριλ Στρέιντ (Αδέσποτη)

Μαζί με τη αφίσα για την προβολή της Παρασκευής κολλήσαμε στους δρόμους της πόλης και την αφίσα που είχαμε βγάλει τον περασμένο Ιούνη..

(αν κάνεις κλίκ πάνω στην αφίσα, θα διαβάσεις και το κείμενο)

 

 

fanzin: Μα εμείς θα ξαναπατήσουμε στην Terra Incognita

 

Το alter ego μου η κατάληψη στην Ολύμπου στη Σαλούγκα.

Άγνωστη Γη για μπάτσους και φασίστες

και όλα τα σκατά που υποτιμούν τις ζωές μας

Τerra Incognita ακόμα και αν περπατάν στα ντουβάρια της,

ένστολα καθίκια που δεν μας αφήνουν να ανασάνουμε.

Άγνωστη Γη η ελευθερία για αυτούς

Liberta φωνάζουμε και καμιά φωτιά δεν μπορεί να μας κάψει,

γιατί καίει μέσα μας

και αν έχουμε a priori, casus beli με τους παρακρατικούς που βάλαν φωτιά στη Libertatia

Πάντα με μια ερώτηση, κινείται η σκέψη μας, cui bono?

Ποιός ωφελείται;

de facto κόντρα σε νόμους και αστυνόμους,

erga omnes στο κόσμο που κινείται με το φόβο και τον ατομισμό αγκαλιά

 

σε ένα κόσμο που διψά για ασφάλεια μέσα από οθόνες και ζει in vitro.

o tempora o mores!

Πρωτοσέλιδα για ακόμα μια φορά ο εσωτερικός εχθρός

μα ο στόχος στοχεύει εσένα και εμένα, στοχεύει εμάς

που θα πάμε για δουλειά αύριο

και η σιωπή βασιλεύει στους δρόμους,

πρώτη φορά τέτοια σιωπή σε όλο τον πλανήτη

μα τα σφιγμένα χείλη και οι γροθιές μας βαστάν

και θα βαστάν γερά στους ζόρικους καιρούς

Moratorium με το σινάφι τους δεν έχει.

Mea culpa αν το πίστεψες αυτό. Λάθος μου.

Ρώτα όσους και όσες πάλεψαν για όσα βρήκαμε εμείς στο δρόμο μας.

Ρώτα πως πέρασαν στα ξερονήσια, στις φυλακές, στα τρελάδικα

 

Ρώτα τους δρόμους και θα σου απαντήσουν,

το αίμα που κυλά ζεστό στην Πέτρου Ράλλη,

τα πνευμόνια μας που πήραν νερό στη Μεσόγειο,

και τις σκούρες επιδερμίδες μας στα χωράφια

που σκουραίνουν και άλλο από τα δωδεκάωρα

Ρώτα την Ελένη, τη Λάιλα και τις πληγές στο σώμα τους που δεν έκλεισαν ποτέ

Ρώτα τα αποτεφρωμένα δάση και το νερό την ιστορία τους.

Και αν έχεις άντερα ακολούθα το requiem για ένα όνειρο

Πηγαίνοντας και αντίθετα και αντίστροφα

Vice Versa οι κινήσεις του μυαλού και φωτιά στην κανονικότητα

Σε όλα τα δίπολα που το status quo, μας εκπαιδεύει σαν υπηκόους

μην τυχόν και βγούμε από τη νόρμα που φτιάξανε

και στενεύει, όλο και περισσότερο..

Η Σκύλα και η Χάρυβδη ζηλεύουν τα ανύπαρκτα περάσματα που μας αφήνει η πραγματικότητα.

Μα εμείς θα ξανά πατήσουμε στην Terra Incognita,

με τους αγ(κ)ώνες μας ενωμένους ποδοπατώντας με τα βρώμικα παπούτσια μας

τον κόσμο-φυλακή που χτίζεται, μέχρι να χωρέσουμε όλες και όλοι…

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Terra Incognita

ex libris Κατάληψη Παπουτσάδικο

 

Το παραπάνω κείμενο υπάρχει τυπωμένο στην Καταληψη Παπουτσάδικο και στα πέριξ της.

Παρακάτω σε μορφή pdf : θα ξαναπατησουμε στην Terra

Αλληλεγγύη στην Terra Incognita

και στους/στις συλληφθέντες της Libertatia

Πανό που κρεμάστηκε στο γήπεδο μπάσκετ, δίπλα από το μετρό Αγ.Μαρίνα, τις προηγούμενες μέρες..

 

 

“Κι ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα” στη μνήμη του Βασίλη Μάγγου

 

Ο Βασίλης Μάγγος βρέθηκε στο κρεβάτι του νεκρός στις 13 Ιούλη.

Ένα μήνα πριν, είχε πραγματοποιηθεί μια σειρά παρεμβάσεων για το ζήτημα της καύσης των σκουπιδιών από την εταιρεία ΑΓΕΤ/ Lafarge,“ενάντια δηλαδή στον καρκίνο και τον θάνατο που πλανάται πάνω από την πόλη μας και το εισπνέουμε όλοι καθημερινά, αφού συνεχώς βρωμάει το καμένο πλαστικό”.

Αλλά τα αφεντικά θέλουν ανάπτυξη και η ανάπτυξη περνάει από πάνω μας.

Και οι μπάτσοι είναι οι προστάτες της τάξης, προστάτες των αφεντικών.

Και οι μπάτσοι είναι και δολοφόνοι.

Ο Βασίλης Μάγγος βρέθηκε έξω από τα δικαστήρια, σε μια συγκέντρωση αλληλεγγύης για συλληφθέντες, εκεί οι μπάτσοι έκαναν τη δουλειά τους. Προστάτεψαν την τάξη και τα αφεντικά της ΑΓΕΤ/Lafarge. Η προστασία τους πέρασε πάνω από το σώμα του Βασίλη Μάγγου (και όχι μόνο). Ξύλο από τους μπάτσους, έξω από τα δικαστήρια. Βασανιστήρια στην μεταφορά προς το αστυνομικό τμήμα. Πάλι ξύλο στο τμήμα. Και μετά “ελεύθερος” , με σπασμένα πλευρά, θλάση στο συκώτι.

Και μετά από ένα μήνα, νεκρός στο κρεβάτι από “οξύ πνευμονικό οίδημα” , έτσι είπε η ιατροδικαστής.

Ο Βασίλης μπορεί να ζούσε στο Βόλο, αλλά ήταν ένας από εμάς.

Στη μνήμη του Βασίλη Μάγγου.

Θα αναπνέουμε πάντα τον επιθανάτιο ρόγχο του, στις συλλογικές μας αρνήσεις ενάντια σε αυτόν εδώ τον κόσμο, που δεν μας αφήνει να ανασάνουμε

Κατάληψη Παπουτσάδικο 7/2020

 

Ακολουθούν τα λόγια του Βασίλη Μάγγου

Που να ‘ξεραν οι αλήτες γνωστοί και φίλοι

Οι απλοί άνθρωποι και συναδέλφοι
Τα χιλιάδες ρεμάλια που γνώρισα
Οι κατατρεγμένοι
Οι κολασμένοι
Αυτοί που απ’ όλα στο κόσμο είναι κυνηγημένοι
Πως εγώ έχω μια πένα και γράφω γι’αυτούς;
 
Που να ‘ξεραν πως εγώ,ο όμοιός τους -και πάντα λίγο διαφορετικός-
Πως γι’αυτούς θα τραγουδούσα;
Την παραπάνω αφίσα κολλήσαμε στις γειτονιές μας..

Πέμπτη 16 Ιούλη – Να τσακίσουμε το σύγχρονο απαρτχάιντ

Πέμπτη 16 Ιούλη 20:30

Αλληλεγγύη στους μετανάστες. Να τσακίσουμε το συγχρονο απαρτχάιντ.

Το ελληνικό κράτος, πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά την πανδημία, συνεχίζει να δείχνει το ρατσιστικό του προσωπείο. Από τις δολοφονίες στο φράχτη στον Έβρο και τη θάλασσα του Αιγαίου, έως την περιθωριοποίηση στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στεκόμαστε δίπλα σε μεταναστες και μετανάστριες..

Προβολή video + Ενημέρωση ( με συμμετοχή απο συντρόφους/ισσες από την Αντιφασιστική Κίνηση Σάμου)

Θα ακολουθήσει συζήτηση στην αυλή της κατάληψης