So Watt?- Παρασκευή 10 Ιούλη – Προβολή ντοκιμαντέρ “Επιστροφή στον Κορυφή”

στην πλατεία απέναντι απο το Παπουτσάδικο, στις 21:30

Δυο λόγια για το ντοκιμαντέρ…

“O Λεωνίδας, ένας 33χρονος πάνκης με παραπληγία, και η παρέα του θέλουν να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου. Τελικά για ποιον θα είναι πιο δύσκολο; ”

Ενα ντοκιμαντέρ του Στρατή Χατζηελενούδα σε σενάριο της Ιωάννας Πετειναράκη και του Στρατή Χατζηελενούδα, πρωταγωνιστούν ο Λεωνίδας και οι φίλοι του

Κυριακή 5 Ιούλη – Η Θεατρική ομάδα Buffonata παρουσιάζει “Το Ανοιχτήρι”

Του Victor Lenoux.

Στο Θεατράκι της Πλατείας Δημοκρατίας (δίπλα απο τη Δημοτική Βιβλιοθήκη) στο Αίθριο.

Δυο λόγια για “Το Ανοιχτήρι”

…Το Ανοιχτήρι ξεκινά σχηματικά ως μια ηχηρή διαπάλη «πληβείων και πατρικίων», δια του στόματος των δύο ηρώων του «Ζαν και Ζακ». Αυτοί ζουν στο καταφύγιο ως μοναδικοί διασωθέντες. Χωρίς κανέναν άλλον μαζί τους, χωρίς να συσχετίζονταν στο παρελθόν, χωρίς να έχουν καν την δυνατότητα να αφήσουν πίσω τους κάποιον «απόγονο» . Προσπαθούν έτσι να αναμετρηθούν στην κρίσιμη στιγμή του τέλους ή της αφετηρίας μιας κοινωνίας. Η κοσμοθεωρία, τα βιώματα, η ψυχοσύνθεσή τους ξετυλίγονται μέσα από τις ταξικές και πολιτισμικές τους διαφορές. Κάθε κοινωνική ταυτότητα που έφεραν όμως, είναι πλέον αποσυνδεδεμένη από το λειτουργικό της πλαίσιο. Τη ζωή που άφησαν πίσω τους..

για περισσότερα πατώντας την παρακάτω εικόνα, θα βρείς, τα κείμενα της Buffonata που συνοδεύουν την Παράσταση “Το Ανοίχτηρι”

Μια επίσκεψη στο site της θεατρικής ομάδαςBuffonata https://buffonatatheater.wordpress.com/

Και δυο λόγια για την Buffonata

“Η Βuffonata ήταν μια γιορτή του μεσαίωνα, διαρκείας 8 ή 10 ημερών, που γινόταν κάθε Δεκέμβρη και συνέχιζε την παράδοση από το καρναβάλι των Ρωμαίων. Σε αυτή τη γιορτή το θέατρο ήταν η ομιλούσα δραματοποιημένη εφημερίδα του λαού. Όλοι και όλες συμμετείχαν και μασκαρεύονταν σαν ευγενείς, έμποροι, αυτοκράτορες, τοκογλύφοι, τραπεζίτες, και συγκετρώνονται στην πλατεία, όπου οργανωνόταν ένα είδος πομπής, αρκετά βίαιης, εναντίον των αριστοκρατών, των πλουσίων και των αφεντάδων της εποχής.”

Και για το πως φτάνουμε στο Θεατράκι της Πλατείας Δημοκρατίας (στο ΑΙΘΡΙΟ) (Καραισκάκη και Ρόδου)

Υπόγειος Ήχος- Τετάρτη 24 Ιούνη – Basketball & Rap in the streets vol.22+1

 

Τετάρτη 24/6/2020 μετα τις 20:00
επιστρέφουμε με ένα ακόμα μπασκετάκι για οσους και όσες δεν μπόρεσαν
και για όσους και όσες δεν χόρτασαν, εμείς πάντως δε χορτάσαμε.
Η μπύρα θα ρέει και το 3on3 θα play
Ελάτε και φερ’τε και άλλους/άλλες δυο,
Ραντεβού στη ρακέτα ή στο παγκάκι.

ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ/ ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ ΣΑΣ, ΜΑΣ ΒΡΩΜΑΝΕ

Υπόγειος Ήχος: Από τις ΗΠΑ, μέχρι τη Μόρια και σε κάθε γωνιά του κόσμου αυτού..

Δεν μπορούμε να ανασαίνουμε..

Την περασμένη Τετάρτη 10 Ιούνη από τις 20:00 και μετά, βρεθήκαμε στο γνωστό γηπεδάκι μπάσκετ, δίπλα στο μετρό της Αγίας Μαρίνας.
Ακούσαμε τις μουσικές που αγαπήσαμε και μεγαλώνουμε με αυτές συντροφιά, με τους ανθρώπους μας, να στεκόμαστε δίπλα δίπλα στα ζόρια, σε κατάσταση φρί.κης, παίζοντας μπάσκετ, συζητώντας για όσα μας απασχολούν, για τα όνειρα μας και πάντα πιστοί και πίστες στους εφιάλτες, οσων προστάζουν και γουστάρουν υπακοή.

Από τις ΗΠΑ, μέχρι τη Μόρια και σε κάθε γωνιά του κόσμου αυτού..
Δεν μπορούμε να ανασαίνουμε..

Από τις δυτικές γειτονιές της Αθήνας στέλνουμε τους χαιρετισμούς μας , σε όλους και όλες που μοιραζόμαστε το ίδιο μίσος για τους μπάτσους, την ίδια οργή για τους ρατσιστές , την ίδια εχθρική στάση σε ότι υποτιμά τη νοημοσύνη και τις ζωές μας.

     Θα τα ξαναπούμε..

“Από τις ΗΠΑ, μέχρι το Κρανίδι, αλληλεγγύη στους/στις εξεγερμένους/ες προλετάριους/ες”.

Δυο λόγια παραπάνω… για την Κυριακή 7 Ιούνη

 

Την Κυριακή 7 Ιούνη, η κατάληψη Παπουτσάδικο πραγματοποίησε την προβολή της ταινίας “This machine kills racism” (περισσότερα εδώ) με θέμα τον ρατσισμό στις ΗΠΑ, στην πλατεία Παπάγου στο Αιγάλεω. 

       Η προβολή πραγματοποιήθηκε εσκεμμένα χωρίς κάλεσμα, με στόχο την άμεση παρέμβαση μας στον χώρο της πλατείας, στην προσπάθεια επανοικειοποίησης του δημόσιου χώρου στη μετά Covid εποχή, ορμώμενη σαφώς και από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ και τη δολοφονία του George Floyd από αστυνομικούς. 
       Στην πλατεία υπήρχε ήδη κόσμος που έδειξε μεγάλη ανταπόκριση στην πρωτοβουλία. 
Σημασία για εμάς έχει να μην ξεχνάμε, να μην παραγράφουμε και να μην συναινούμε με τη σιωπή μας στα ρατσιστικού, φασιστικού και σεξιστικού περιεχομένου περιστατικά βίας που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, είτε μιλάμε για τα στενά πλαίσια της γειτονιάς μας, είτε αυτά εκτείνονται σε κάθε γωνιά του κόσμου μας. Ο εχθρός είναι ένας και είναι κοινός και καλούμαστε να σταθούμε απέναντι σε αυτόν μαχητικά, αλλά και με μέσα μιας πιο κοινωνικής απεύθυνσης. 
Στην πλατεία αναρτήθηκε σχετικό πανό που αναγραφόταν
 “Από τις ΗΠΑ, μέχρι το Κρανίδι, αλληλεγγύη στους/στις εξεγερμένους/ες προλετάριους/ες”. 
Οι πλατείες και οι δημόσιοι χώροι μας ανήκουν. 
Οι φωνές μας δε σιωπούν μέχρι να ακουστούμε και ακουγόμαστε συλλογικά.
Κανείς/ καμία μόνη απέναντι στον φασισμό και την αστυνομική βία που στερεί ζωές. 
Ραντεβού στους δρόμους μας.

Σάββατο 2 Μάη – Παρέμβαση στη λαϊκη και στους γύρω δρόμους

και δυο λόγια παραπάνω για το τι συνέβη…

Το Σάββατο στις 2 Μαΐου το πρωΐ, η λαϊκή αγορά της γειτονιάς βρισκόταν στην οδό Δαβάκη, στον δρόμο μας, στο δρόμο που βρίσκεται η κατάληψη Παπουτσάδικο. Εκεί βρισκόμασταν κι εμείς.

Εκεί, ανάμεσα από τους πάγκους της λαϊκής ήταν και ο πάγκος μας. Ένα μικρό τραπεζάκι, γεμάτο με έντυπο υλικό στο οποίο αποτυπώνονται οι σκέψεις μας, οι προβληματισμοί μας, οι θέσεις μάχης μας. Είχε «επίκινδυνες λέξεις», όπως «πανδημία ολοκληρωτισμού», «σκέψεις για την υγειονομική κρίση και πώς θα την παλέψουμε», «ο φόβος και οι απαγορεύσεις εξαπλώνονται πιο γρήγορα από τον κορονοϊό» που μοιραζόμαστε με συντροφικά εγχειρήματα.

Ο πάγκος είχε και τις απαραίτητες «Βεβαιώσεις Μετακίνησης» για γυναίκες που πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα σε απόσταση ασφαλείας, από τον σύζυγο, το αφεντικό, τον βιαστή, που σηκώνει και λίγο το χέρι του, για τα παιδιά που θέλουν να παίξουν στο πάρκο, για τον άνθρωπο που θέλει να ανταλλάξει δυο κουβέντες, για όσους δουλεύουν «μαύρα» και σε καιρό «απαγόρευσης», για όσους δουλεύουν από το σπίτι ώρες και θέλουν να πάρουν μια ανάσα εκτός σπιτιού, εκτός οθόνης, για όσους μένουν σε ημιυπόγεια και δεν έχουν δει ακτίνα ήλιου όλη μέρα.

Μαζί με τον πάγκο, ήμασταν και εμείς που μοιραζόμασταν σκέψεις και προβληματισμούς για το σήμερα και το δυστοπικό μέλλον που έρχεται, με γείτονες, φίλες, περαστικούς. Μαζί με τις κουβέντες που ήταν «επικίνδυνες» γιατί δε διαμεσολαβήθηκαν από τον «ιό του φόβου», που εξαπλώνεται από τα επίσημα ραντεβού των 18:00, γεμίζοντας με εντολές και προσταγές τα σωματά μας, είχαμε και έξτρα έντυπο υλικό. Αυτά τα μικρά χαρτάκια που πετιούνται σε δρόμους και πεζοδρόμια, γεμίζοντας την πόλη με λέξεις που δεν διαβάζουν οι αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι (και καλά κάνουν). Δεν θέλουμε σχέσεις με το συνάφι τους. Ούτε με το ρόλο τους. Ούτε με τα «μέσα» τους. Μπορούμε μόνοι και μόνες μας, συλλογικοποιώντας τις μικρές αρνήσεις μας.

Όλο αυτό το υλικό καθώς και η παρουσία μας στο δημόσιο χώρο ενεργοποίησε ρουφιάνους με στολές και χωρίς, ενεργοποιώντας με τη σειρά τους τις αστυνομικές δυνάμεις της περιοχής. Σε μια επίδειξη δύναμης, και καταστολής, σταμάτησαν κάποιες και κάποιους απο εμάς στη μια γωνιά της λαΐκής. Δήλωσαν ότι έφτασαν μετά από καταγγελία για έντυπο υλικό (με τη βοήθεια των ρουφιάνων πάντα) στο οποίο εμείς αντιδράσαμε λέγοντάς τους ότι η κατοχή έντυπου υλικού πολιτικού περιεχομένου και η διανομή του δεν είναι παράνομη. Ακολούθησε λοιπόν μια στιχομυθία γεμάτη αοριστολογίες όπως «Αυτό θα το κρίνουμε εμείς», «Έχετε φυλλάδια που γράφουν για τον κορονοϊό;» και «Μήπως κάνατε αφισοκόλληση;» στην οποία το βασικό τους επιχείρημα ήταν «πρέπει να υπακούσετε, είμαστε αστυνομικοί». Κι όλα αυτά μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κόσμου, που κοιτούσε αποσβολωμένος το περιστατικό, έκανε μεταβολή με το που τους έβλεπε, ειρωνευόταν από μακριά, δείχνοντας έτσι όλη την αγάπη του στην ελληνική αστυνομία. Καθώς λοιπόν κατέληξαν να μαζευτούν 4 μηχανές και 2 περιπολικά, περνούσε η ώρα και ο ένας μπάτσος έλεγε στον άλλο «άντε πάμε να φύγουμε, έχουμε γίνει θέαμα», μας έγινε προσαγωγή στο τοπικό Α.Τ. με την πρόφαση της εξακρίβωσης στοιχείων. Η μεταφορά μας στα περιπολικά έγινε χωρίς τα προβλεπόμενα μέτρα προφύλαξης από πλευράς αστυνομικών (ούτε μάσκα, ούτε γάντια, ούτε αποστάσεις, ούτε ξεχωριστά περιπολικά). Αλλά για αυτούς δεν ισχύει ο νόμος. Είναι ο νόμος…

Τα ίδια συνέβησαν πάνω κάτω στο ΑΤ Χαϊδαρίου, σε σχέση και με τα μέτρα προφύλαξης και με τις απειλές για μεταφορά μας στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής για το έντυπο υλικό. Να σημειωθεί δε ότι η μόνη απάντηση που λάβαμε ήταν ότι θα εξετάσουν οι ίδιοι το υλικό και θα κρίνουν εκείνοι εάν έχει κάποιο επικίνδυνο περιεχόμενο. Καλά καταλάβατε, δεν είναι κάποιος «ιός» το πρόβλημα. Το πρόβλημα για αυτούς και για τους πολιτικούς προϊσταμένους τους είμαστε εμείς… Η διαχείριση της πανδημίας, το δείχνει κάθε μέρα. Η δημόσια υγεία, είναι για το κράτος ζήτημα δημόσιας τάξης. Κι έτσι, πειθάρχηση, πειθάρχηση πειθάρχηση. Αυτό ζητάνε, αυτό απαιτούν. Και να μένουμε στη δουλειά και να πεθαίνουμε στο σπίτι. Και ο φόβος της πανδημίας να γίνεται πανδημία φόβου. Αλλά έχουμε χρέος να μηδενίσουμε τις κοινωνικές αποστάσεις και το φόβο, με τους συλλογικούς μας αγώνες. Αγώνες κόντρα σε αφεντικά, κράτος, οθόνες που σπέρνουν φόβο, ρουφιάνους, δημοσιογράφους…