Ιούν 152017
 

Την Τρίτη 13/6 στις 7:30 το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε πορεία για την υπεράσπιση των καταλήψεων και για την υπεράσπιση του Παπουτσάδικου, που ξεκίνησε από το μπασκετάκι της Ιεράς Οδού (Αγ.Μαρίνα), κινήθηκε μέσα στα στενά του Χαϊδαρίου και την οδό Καραϊσκάκη και κατέληξε στην κατάληψη. Η πορεία διοργανώθηκε «στόμα-στόμα» και συμμετείχαν καταληψίες, σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες. Κατά την διάρκεια της πορείας γράφτηκαν συνθήματα στους τοίχους της πόλης, πετάχτηκαν τρικάκια και μοιράστηκαν περίπου 1000 κείμενα για την πρόσφατη δημοσίευση της εισαγγελικής παραγγελίας για εκκένωση της κατάληψής μας. Στο τέλος της πορείας πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην πλατεία απέναντι από την κατάληψη για περίπου 2 ώρες.
Για άλλη μία φορά, η ανταπόκριση από τον κόσμο της γειτονιάς και τους/τις περαστικές ήταν πολύ θετική… Δεν τελειώσαμε. Συνεχίζουμε, και όπως έχουμε ξαναπεί «Το παπουτσάδικο ήταν είναι και θα είναι εδώ…»

φωτογραφίες από την πορεία

Μερικά από τα συνθήματα που φωνάχτηκαν:

  • μπάτσοι αφεντικά / ρουφιάνοι εισαγγελείς / μέσα στις καταλήψεις μας / δεν θα μπει κανείς
  • στις καταλήψεις ζούμε / ντόπιοι και μετανάστες / κόντρα σε ιδιοκτήτες / αφέντες και δυνάστες
  • από το Χαϊδάρι / μέχρι και τα Χανιά / κατάληψη παντού / σε κάθε γειτονιά
  • φυλακές 3ου βαθμού / και στις καταλήψεις ντου / με την μάσκα δημοκράτη / και προφίλ αριστερού
  • 10, 100, χιλιάδες καταλήψεις / ενάντια σ’ έναν κόσμο οργανωμένης σήψης
  • ίδια είναι τ’ αφεντικά / δεξιά κι αριστερά
  • όλα είναι δικά μας / και όλα είναι κλεμμένα / κατάληψη σε βίλες / κι εγκαταλελειμμένα

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:

ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ ήταν, είναι και θα είναι εδώ. Είμαστε εδώ…

Την Τετάρτη 7/6, ένα δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου από αστυνομικό συντάκτη, διακινήθηκε σε διάφορα μέσα και ιστοσελίδες αντίστοιχου πολιτικού προσανατολισμού. Το αρχικό δημοσίευμα αλλά και όσα ακολούθησαν, γκρίνιαζε για «άλλη μία εισαγγελική παραγγελία που έπεσε στο κενό». Εισαγγελική παραγγελία που αφορούσε την εκκένωση τριών κατειλημμένων κτιρίων που ανήκουν σε ιδιώτες, μεταξύ αυτών και της κατάληψης Παπουτσάδικο. Αλλά πέρα από αυτά που οι ενσυνείδητοι λειτουργοί του τύπου και των αρχών λένε, έχει μια σημασία να δούμε τι κρύβεται πίσω από τις γραμμές και τι δεν λέγεται από τα ίδια ενσυνείδητα τσιράκια[1].

Ένα από αυτά, είναι το ποιόν αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Του θεάτρου, όπου κάποιοι δεξιοί υπερασπιστές της νομιμότητας ασκούν πιέσεις στους αριστερό-ψεκασμένους υπερασπιστές της νομιμότητας, που στο ενεργητικό τους μετράνε ήδη αρκετές εκκενώσεις καταλήψεων. Που ξεσπιτώνουν μετανάστες και πρόσφυγες γιατί «θα έπρεπε να βρίσκονται σε οργανωμένους χώρους[2]». Παιχνίδια ισχύος και εντυπώσεων ανάμεσα στα στρατόπεδα αυτών, που έτσι κι αλλιώς, πάντα παίζουν πάνω στις πλάτες μας. Είτε πρόκειται για την επιβίωση και την καθημερινότητά μας, είτε πρόκειται για τις καταλήψεις και κάθε πρακτική που δημιουργεί αναχώματα στα κοινά τους σχέδια. Και πάντα, με την αμέριστη βοήθεια των τσιρακιών τους, τους δημοσιογράφους, τους εισαγγελείς, τους μπάτσους.

Ένα άλλο σημείο για το οποίο ξεστομίζουν κορώνες χαρακτήρες σαν τον συγκεκριμένο συντάκτη (όπως για παράδειγμα ο συνάδελφός του ο Πορτοσάλτε), είναι το γεγονός ότι το κτίριο του Παπουτσάδικου – αλλά και οι άλλες δύο αναφερόμενες καταλήψεις – ανήκει σε ιδιώτες. Κορώνες για τους «καλούς» επιχειρηματίες, για το πώς το συμφέρον μας «ταυτίζεται» με τα συμφέροντά τους, για το πώς πρέπει να τους λέμε κι ευχαριστώ που μας δίνουν δουλειές. Αλλά τι να περιμένει κανείς από τα τσιράκια. Πάντα θα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η δουλικότητα που εκείνοι υιοθετούν, θα πρέπει να είναι ο κανόνας για όλους εμάς.

Εμείς, και όλοι-όλες σαν εμάς, δεν οφείλουμε τίποτα σε τύπους σαν τους Λολοσίδηδες, στους οποίους ανήκει το κτίριο του Παπουτσάδικου. Δεν οφείλουμε τίποτα σε αυτούς που από την δεκαετία του ’50 (στο δικό μας κτίριο) μέχρι και σήμερα (σε άλλο εργοστάσιο) ξεζουμίζουν τους εργάτες τους. Που μέσα στο δικό τους εργοστάσιο, αλλά και στα υπόλοιπα εργοστάσια παπουτσιών του Χαϊδαρίου, τόσοι και τόσες εργάτριες τσάκισαν τα χέρια και τα πνευμόνια τους. Που σήμερα, με τα φράγκα που έβγαλαν και βγάζουν από την εκμετάλλευση της εργασίας τόσων, αυτοί που δεν δούλεψαν ποτέ στην ζωή τους, γυρνάνε γύρω γύρω τις φάτσες τους σε lifestyle περιοδικά και σε events της κοσμικής Αθήνας. Που ενώ το κτίριο του Παπουτσάδικου το είχαν παρατημένο να σαπίζει για χρόνια, δεν αντέχουν στην ιδέα ότι στην «δική τους» περιουσία υπάρχουν τύποι και τύπες σαν εμάς, χωρίς εκείνοι να βγάζουν κέρδος. Γι’ αυτό φαγώθηκαν εδώ και τέσσερα χρόνια και μας κόβουν συνέχεια το ρεύμα. Γι’ αυτό σπεύσανε να πάνε στους εισαγγελείς όταν ο αριστερό-ψεκασμένος, πρώην Πασόκος, υποστράτηγος, υπουργός Τόσκας, τους άνοιξε την πόρτα λέγοντας ότι το υπουργείο του θα ανταποκριθεί σε προσφυγές ιδιωτών που τα κτίριά τους τελούν υπό κατάληψη.

Και μέσα σε όλα αυτά, τα τσιράκια κάθε είδους επιμελώς αποφεύγουν να αναφέρουν ότι το κτίριο του Παπουτσάδικου, είναι δεσμευμένο[3] από τον Δήμο. Ότι αν εκκενωθεί, δεν θα μπορεί να το κάνει κανείς απολύτως τίποτα. Όπως ακριβώς γινόταν και πριν μπούμε εμείς να το καταλάβουμε. Επιμελώς χρησιμοποιούν και κοινοποιούν ό,τι τους συμφέρει, όπως ακριβώς κάνουν πάντα οι ρουφιάνοι. Γιατί αν κοιτάξει κανείς με λίγη προσοχή τα δημοσιεύματα, θα δει ότι οι «έγκριτοι», ενσυνείδητοι συντάκτες, αναφέρουν ότι το Παπουτσάδικο ανήκει σε ιδιώτες, αλλά αργότερα το τοποθετούν στην λίστα των δημοσίων κατειλημμένων κτιρίων. Με τον ίδιο τρόπο ο Δήμος Χαϊδαρίου, αυτά τα έξι χρόνια, είτε με τις διακοπές ρευματοδότησης, είτε με τις τωρινές κινήσεις των ιδιοκτητών και των θεσμών που δουλεύουν για πάρτη τους, επιμελώς παριστάνει ότι το ζήτημα δεν τον αφορά. Εμείς όμως, επειδή δεν συνηθίζουμε να κρύβουμε τα λόγια μας, έχουμε να πούμε ότι για οτιδήποτε συμβεί στο Παπουτσάδικο, ευθύνη έχουν όλοι οι παραπάνω. Μηδενός εξαιρουμένου. Γιατί το κτίριο αυτό είναι κομμάτι αυτής της πόλης. Είναι δικός μας χώρος, δημόσιος χώρος. Κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την υποτίμηση των ζωών μας. Ενάντια σε κάθε λογής φασίστες και τσιράκια των αφεντικών.

Τέλος, δεν γίνεται να μην σταθούμε στην αναφορά του δημοσιεύματος στις «πληροφορίες ότι στο Παπουτσάδικο δεν γίνονται ιδιαίτερες δραστηριότητες». Όχι γιατί μας πατάει κάποιον κάλο, αλλά γιατί και αυτή η αναφορά χρειάζεται μια μικρή «μετάφραση». Πρόκειται για την στρατηγική του ψεύδους, που αποτελεί πάγια τακτική δημιουργίας κλίματος για να δικαιολογούνται οι εκκενώσεις των καταλήψεων. Οι δεξιό-ψεκασμένοι των προηγούμενων χρόνων χρησιμοποιούσαν την στρατηγική των «εστιών ανομίας», οι σημερινοί αριστερό-ψεκασμένοι χρησιμοποιούν την στρατηγική των «αχρησιμοποίητων κτιρίων». Ο καθένας με τις καταβολές του.

Εμείς για όλα αυτά έχουμε να πούμε τα εξής. Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος φθοράς με τις διακοπές ρεύματος, έχει δυσκολέψει την ζωή μας στο Παπουτσάδικο. Αλλά, το να μην έχουμε ρεύμα δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε εδώ. Σημαίνει απλώς ότι δεν μας βλέπουν τα «μάτια» τους, οι ρουφιάνοι, έμμισθοι ή μη. Γιατί εμείς τις Δευτέρες κάνουμε συνελεύσεις κανονικά, τις Τρίτες συναντιόμαστε και συζητάμε ή ακούμε μουσικές, μέσα στο Παπουτσάδικο ή στις πλατείες και τα μπασκετάκια της πόλης μας, τα Σαββατοκύριακα και τις υπόλοιπες μέρες κάνουμε προπονήσεις στον πρώτο όροφο, εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης του κτιρίου, περνάμε τις ελεύθερες ώρες μας στο Παπουτσάδικο συζητώντας, οργανώνοντας δράσεις, συναυλίες, εκδηλώσεις, διακινώντας τα βιβλία μας, συναντώντας τους γείτονές μας.

Αυτό φαίνεται να μην έχουν καταλάβει καλά. Ότι εμείς είμαστε παιδιά αυτής της γειτονιάς, παιδιά αυτών που δούλεψαν στα παπουτσάδικα και στα νταμάρια της περιοχής, παιδιά αυτών που έχουν μάθει να αντιπαλεύουν τις δυσκολίες. Ότι εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ. Με ή χωρίς ρεύμα, με ή χωρίς αυτό το κτίριο. Εμάς γνωρίζει η γειτονιά, κάποιους και κάποιες από μικρά παιδιά. Εμάς βλέπει καθημερινά στο Χαϊδάρι. Εμάς ρωτάει γιατί οι ντόπιοι Συριζαίοι νομίζουν ότι έχουν πρόσωπο να κυκλοφορούν στην γειτονιά. Εμάς ρωτάει τι θέλουν οι ασφαλίτες και γυρνάνε γύρω γύρω. Εμάς ρωτάει για το τι πάθανε όλοι αυτοί και μας απειλούν. Δεν φοβάται εμάς, αυτούς και τις προθέσεις τους φοβάται. Εμείς είμαστε εδώ, είμαστε στην δικιά μας γειτονιά. Αυτοί – ιδιοκτήτες, δημοσιογράφοι, εισαγγελείς, μπάτσοι – είναι από αλλού. Για να δούμε, ποιοι θα φύγουν πρώτοι;…

 

[1] Λίγο να ξέρει κανείς τις έννοιες των λέξεων αυτών, ειδικά τις έννοιες που έχουν αποδοθεί από την κοινωνική κουλτούρα περιοχών όπως οι εργατικές γειτονιές της Δυτικής Αθήνας της οποίας παιδιά είμαστε κι εμείς, αντιλαμβάνεται ότι τα τσιράκια είναι «εξ ορισμού» και κατά συνείδηση προσκολλημένα στα αφεντικά τους, κατά συνείδηση χαρακτήρες ασύμβατοι με την αξιοπρέπεια.

[2] Ο Τόσκας με την λέξη «οργάνωση» εννοεί τον στρατιωτικό-αστυνομικό έλεγχο, την απουσία υποδομών, τα συρματοπλέγματα, τα σκουλικιασμένα συσσίτια των ΜΚΟ, την γκετοποίηση και τον αποκλεισμό.

[3] Όταν ένα ακίνητο είναι δεσμευμένο προς απαλλοτρίωση από το δημόσιο, είναι σαν να μπαίνει στον «πάγο». Η δέσμευση μπορεί να ισχύει για πολλά χρόνια και μέχρι να αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες ή το δημόσιο να αποσυρθεί από την δέσμευση, κανείς από τους δύο δεν μπορεί να κάνει τίποτα με το κτίριο.

Ιούν 142017
 

ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ ήταν, είναι και θα είναι εδώ. Είμαστε εδώ…

Την Τετάρτη 7/6, ένα δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου από αστυνομικό συντάκτη, διακινήθηκε σε διάφορα μέσα και ιστοσελίδες αντίστοιχου πολιτικού προσανατολισμού. Το αρχικό δημοσίευμα αλλά και όσα ακολούθησαν, γκρίνιαζε για «άλλη μία εισαγγελική παραγγελία που έπεσε στο κενό». Εισαγγελική παραγγελία που αφορούσε την εκκένωση τριών κατειλημμένων κτιρίων που ανήκουν σε ιδιώτες, μεταξύ αυτών και της κατάληψης Παπουτσάδικο. Αλλά πέρα από αυτά που οι ενσυνείδητοι λειτουργοί του τύπου και των αρχών λένε, έχει μια σημασία να δούμε τι κρύβεται πίσω από τις γραμμές και τι δεν λέγεται από τα ίδια ενσυνείδητα τσιράκια[1].

Ένα από αυτά, είναι το ποιόν αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Του θεάτρου, όπου κάποιοι δεξιοί υπερασπιστές της νομιμότητας ασκούν πιέσεις στους αριστερό-ψεκασμένους υπερασπιστές της νομιμότητας, που στο ενεργητικό τους μετράνε ήδη αρκετές εκκενώσεις καταλήψεων. Που ξεσπιτώνουν μετανάστες και πρόσφυγες γιατί «θα έπρεπε να βρίσκονται σε οργανωμένους χώρους[2]». Παιχνίδια ισχύος και εντυπώσεων ανάμεσα στα στρατόπεδα αυτών, που έτσι κι αλλιώς, πάντα παίζουν πάνω στις πλάτες μας. Είτε πρόκειται για την επιβίωση και την καθημερινότητά μας, είτε πρόκειται για τις καταλήψεις και κάθε πρακτική που δημιουργεί αναχώματα στα κοινά τους σχέδια. Και πάντα, με την αμέριστη βοήθεια των τσιρακιών τους, τους δημοσιογράφους, τους εισαγγελείς, τους μπάτσους.

Ένα άλλο σημείο για το οποίο ξεστομίζουν κορώνες χαρακτήρες σαν τον συγκεκριμένο συντάκτη (όπως για παράδειγμα ο συνάδελφός του ο Πορτοσάλτε), είναι το γεγονός ότι το κτίριο του Παπουτσάδικου – αλλά και οι άλλες δύο αναφερόμενες καταλήψεις – ανήκει σε ιδιώτες. Κορώνες για τους «καλούς» επιχειρηματίες, για το πώς το συμφέρον μας «ταυτίζεται» με τα συμφέροντά τους, για το πώς πρέπει να τους λέμε κι ευχαριστώ που μας δίνουν δουλειές. Αλλά τι να περιμένει κανείς από τα τσιράκια. Πάντα θα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η δουλικότητα που εκείνοι υιοθετούν, θα πρέπει να είναι ο κανόνας για όλους εμάς.

Εμείς, και όλοι-όλες σαν εμάς, δεν οφείλουμε τίποτα σε τύπους σαν τους Λολοσίδηδες, στους οποίους ανήκει το κτίριο του Παπουτσάδικου. Δεν οφείλουμε τίποτα σε αυτούς που από την δεκαετία του ’50 (στο δικό μας κτίριο) μέχρι και σήμερα (σε άλλο εργοστάσιο) ξεζουμίζουν τους εργάτες τους. Που μέσα στο δικό τους εργοστάσιο, αλλά και στα υπόλοιπα εργοστάσια παπουτσιών του Χαϊδαρίου, τόσοι και τόσες εργάτριες τσάκισαν τα χέρια και τα πνευμόνια τους. Που σήμερα, με τα φράγκα που έβγαλαν και βγάζουν από την εκμετάλλευση της εργασίας τόσων, αυτοί που δεν δούλεψαν ποτέ στην ζωή τους, γυρνάνε γύρω γύρω τις φάτσες τους σε lifestyle περιοδικά και σε events της κοσμικής Αθήνας. Που ενώ το κτίριο του Παπουτσάδικου το είχαν παρατημένο να σαπίζει για χρόνια, δεν αντέχουν στην ιδέα ότι στην «δική τους» περιουσία υπάρχουν τύποι και τύπες σαν εμάς, χωρίς εκείνοι να βγάζουν κέρδος. Γι’ αυτό φαγώθηκαν εδώ και τέσσερα χρόνια και μας κόβουν συνέχεια το ρεύμα. Γι’ αυτό σπεύσανε να πάνε στους εισαγγελείς όταν ο αριστερό-ψεκασμένος, πρώην Πασόκος, υποστράτηγος, υπουργός Τόσκας, τους άνοιξε την πόρτα λέγοντας ότι το υπουργείο του θα ανταποκριθεί σε προσφυγές ιδιωτών που τα κτίριά τους τελούν υπό κατάληψη.

Και μέσα σε όλα αυτά, τα τσιράκια κάθε είδους επιμελώς αποφεύγουν να αναφέρουν ότι το κτίριο του Παπουτσάδικου, είναι δεσμευμένο[3] από τον Δήμο. Ότι αν εκκενωθεί, δεν θα μπορεί να το κάνει κανείς απολύτως τίποτα. Όπως ακριβώς γινόταν και πριν μπούμε εμείς να το καταλάβουμε. Επιμελώς χρησιμοποιούν και κοινοποιούν ό,τι τους συμφέρει, όπως ακριβώς κάνουν πάντα οι ρουφιάνοι. Γιατί αν κοιτάξει κανείς με λίγη προσοχή τα δημοσιεύματα, θα δει ότι οι «έγκριτοι», ενσυνείδητοι συντάκτες, αναφέρουν ότι το Παπουτσάδικο ανήκει σε ιδιώτες, αλλά αργότερα το τοποθετούν στην λίστα των δημοσίων κατειλημμένων κτιρίων. Με τον ίδιο τρόπο ο Δήμος Χαϊδαρίου, αυτά τα έξι χρόνια, είτε με τις διακοπές ρευματοδότησης, είτε με τις τωρινές κινήσεις των ιδιοκτητών και των θεσμών που δουλεύουν για πάρτη τους, επιμελώς παριστάνει ότι το ζήτημα δεν τον αφορά. Εμείς όμως, επειδή δεν συνηθίζουμε να κρύβουμε τα λόγια μας, έχουμε να πούμε ότι για οτιδήποτε συμβεί στο Παπουτσάδικο, ευθύνη έχουν όλοι οι παραπάνω. Μηδενός εξαιρουμένου. Γιατί το κτίριο αυτό είναι κομμάτι αυτής της πόλης. Είναι δικός μας χώρος, δημόσιος χώρος. Κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την υποτίμηση των ζωών μας. Ενάντια σε κάθε λογής φασίστες και τσιράκια των αφεντικών.

Τέλος, δεν γίνεται να μην σταθούμε στην αναφορά του δημοσιεύματος στις «πληροφορίες ότι στο Παπουτσάδικο δεν γίνονται ιδιαίτερες δραστηριότητες». Όχι γιατί μας πατάει κάποιον κάλο, αλλά γιατί και αυτή η αναφορά χρειάζεται μια μικρή «μετάφραση». Πρόκειται για την στρατηγική του ψεύδους, που αποτελεί πάγια τακτική δημιουργίας κλίματος για να δικαιολογούνται οι εκκενώσεις των καταλήψεων. Οι δεξιό-ψεκασμένοι των προηγούμενων χρόνων χρησιμοποιούσαν την στρατηγική των «εστιών ανομίας», οι σημερινοί αριστερό-ψεκασμένοι χρησιμοποιούν την στρατηγική των «αχρησιμοποίητων κτιρίων». Ο καθένας με τις καταβολές του.

Εμείς για όλα αυτά έχουμε να πούμε τα εξής. Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος φθοράς με τις διακοπές ρεύματος, έχει δυσκολέψει την ζωή μας στο Παπουτσάδικο. Αλλά, το να μην έχουμε ρεύμα δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε εδώ. Σημαίνει απλώς ότι δεν μας βλέπουν τα «μάτια» τους, οι ρουφιάνοι, έμμισθοι ή μη. Γιατί εμείς τις Δευτέρες κάνουμε συνελεύσεις κανονικά, τις Τρίτες συναντιόμαστε και συζητάμε ή ακούμε μουσικές, μέσα στο Παπουτσάδικο ή στις πλατείες και τα μπασκετάκια της πόλης μας, τα Σαββατοκύριακα και τις υπόλοιπες μέρες κάνουμε προπονήσεις στον πρώτο όροφο, εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης του κτιρίου, περνάμε τις ελεύθερες ώρες μας στο Παπουτσάδικο συζητώντας, οργανώνοντας δράσεις, συναυλίες, εκδηλώσεις, διακινώντας τα βιβλία μας, συναντώντας τους γείτονές μας.

Αυτό φαίνεται να μην έχουν καταλάβει καλά. Ότι εμείς είμαστε παιδιά αυτής της γειτονιάς, παιδιά αυτών που δούλεψαν στα παπουτσάδικα και στα νταμάρια της περιοχής, παιδιά αυτών που έχουν μάθει να αντιπαλεύουν τις δυσκολίες. Ότι εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ. Με ή χωρίς ρεύμα, με ή χωρίς αυτό το κτίριο. Εμάς γνωρίζει η γειτονιά, κάποιους και κάποιες από μικρά παιδιά. Εμάς βλέπει καθημερινά στο Χαϊδάρι. Εμάς ρωτάει γιατί οι ντόπιοι Συριζαίοι νομίζουν ότι έχουν πρόσωπο να κυκλοφορούν στην γειτονιά. Εμάς ρωτάει τι θέλουν οι ασφαλίτες και γυρνάνε γύρω γύρω. Εμάς ρωτάει για το τι πάθανε όλοι αυτοί και μας απειλούν. Δεν φοβάται εμάς, αυτούς και τις προθέσεις τους φοβάται. Εμείς είμαστε εδώ, είμαστε στην δικιά μας γειτονιά. Αυτοί – ιδιοκτήτες, δημοσιογράφοι, εισαγγελείς, μπάτσοι – είναι από αλλού. Για να δούμε, ποιοι θα φύγουν πρώτοι;…

 

[1] Λίγο να ξέρει κανείς τις έννοιες των λέξεων αυτών, ειδικά τις έννοιες που έχουν αποδοθεί από την κοινωνική κουλτούρα περιοχών όπως οι εργατικές γειτονιές της Δυτικής Αθήνας της οποίας παιδιά είμαστε κι εμείς, αντιλαμβάνεται ότι τα τσιράκια είναι «εξ ορισμού» και κατά συνείδηση προσκολλημένα στα αφεντικά τους, κατά συνείδηση χαρακτήρες ασύμβατοι με την αξιοπρέπεια.

[2] Ο Τόσκας με την λέξη «οργάνωση» εννοεί τον στρατιωτικό-αστυνομικό έλεγχο, την απουσία υποδομών, τα συρματοπλέγματα, τα σκουλικιασμένα συσσίτια των ΜΚΟ, την γκετοποίηση και τον αποκλεισμό.

[3] Όταν ένα ακίνητο είναι δεσμευμένο προς απαλλοτρίωση από το δημόσιο, είναι σαν να μπαίνει στον «πάγο». Η δέσμευση μπορεί να ισχύει για πολλά χρόνια και μέχρι να αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες ή το δημόσιο να αποσυρθεί από την δέσμευση, κανείς από τους δύο δεν μπορεί να κάνει τίποτα με το κτίριο.

Ιούν 112017
 

Τη Πέμπτη 08 Ιούνη μικροφωνική και μοιρασμα κειμένων στη πλατεία έξω απο το Παπουτσάδικο

Τη Παρασκευη 09 Ιούνη συνθήματα για τις καταλήψεις και την υπεράσπισή τους σε όλο το Χαϊδάρι

Το Σάββατο 10 Ιούνη τρικάκια στον κεντρικό άξονα του Χαϊδαρίου

και μετά ακολούθησε μοιρασμα κειμένων στη λαϊκη, και στη Καραϊσκάκη.

(ακολουθούν μερικές στιγμές, από τα παραπάνω..)

Και για να μην ξεχνιόμαστε…

Το Παπουτσάδικο ήταν είναι και θα είναι εδω. Είμαστε εδώ…

 

Ιούν 092017
 
…πάντα θα μας βρίσκετε μπροστά σας.

Κι εμάς και τους εξωγήινους φίλους μας…

Κυριακή 11/6 στις 20:30

Προβολή ταινίας –«Γυρνώντας τον Γαλαξία με ωτοστόπ»

στην πλατεία απέναντι από την κατάληψη

Ιούν 082017
 

 

Το Παπουτσάδικο είναι ένα κτίριο στη Δαβάκη 20, στο Χαϊδάρι.

Από το Μάρτη του 2011, έχει ζωή, όταν αποφασίσαμε να βάψουμε το γκρίζο της εγκατάλειψης, το μαύρο του ατομισμού, με τα πιο όμορφα χρώματα, της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας των αρνήσεών μας. Έχοντας απέναντί μας, ρατσιστές, μπάτσους, ιδιοκτήτες, φασίστες,αφεντικά, τον κόσμο που κυριαρχεί το χρήμα.

Έχουμε περάσει, πολλοί και πολλές, από εδώ, για έναν καφέ στην αυλή, τις Τρίτες στον Υπόγειο Ήχο, για να αράξουμε στον πλάτανο, στην πλατεία στα ΚΑΠΗ, για να δούμε ταινίες – ντοκιμαντέρ και όχι τα σκουπίδια που «επιβιώνουν» στις οθόνες  των σαλονιών, για να συζητήσουμε για τα ζόρια μας, τα μεροκάματα, τα σπασμένα ωράρια, τα σπασμένα νεύρα μας, τα όνειρα και τους εφιάλτες μας, για να γυμναστούμε στον πρώτο όροφο, να διαβάσουμε, να γράψουμε, να παίξουμε θέατρο του καταπιεσμένου, να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε, να… , να κατέβουμε στο δρόμο ο ένας δίπλα στον άλλο, η μια δίπλα στην άλλη, κόντρα σε όλα τα σκατά που υποτιμάνε τις ζωές μας.

Πάντα στη μεριά «των από κάτω» της κοινωνίας, τους μετανάστες, τους άστεγους, τους τοξικοεξαρτημένους, τους τρελούς, τις γυναίκες, τους γκέι, τους ανέργους, τους καταπιεσμένους, τους εργάτες, την «τάξη» μας…

Το Παπουτσάδικο ήταν, είναι και θα είναι εδώ. Είμαστε εδώ…

Δεν μας φοβίζουν εισαγγελικές παρεμβάσεις.
Δεν μας φοβίζουν καταγγελίες ιδιοκτητών.
Δεν μας τρομάζουν πιθανές-απίθανες εκκενώσεις.

Μας πεισμώνουν και μας κάνουν «ένα», καθώς σφίγγουμε τις γροθιές μας.

8 Ιούνη 2017

Κατάληψη Παπουτσάδικο

Υ.Γ. Και κρατήστε το καλά, ότι οι καταλήψεις δεν είναι μόνο τα ντουβάρια, είναι οι σχέσεις και οι ζωές που χτίζουμε κάθε μέρα σε ένα κόσμο που ονειρευόμαστε τους εφιάλτες σας…

Ιούν 062017
 

Ο αθλητισμός αποτελεί τρόπο ζωής και έκφρασης, μέσο σωματικής αλλά και πνευματικής άσκησης. Συνδέεται άμεσα με την εκάστοτε πολιτική κατάσταση και έχει χρησιμοποιηθεί από κυβερνήσεις ως μέσο δημαγώγησης, αλλά και ως μέσο ενίσχυσης κινημάτων αντίστασης. Οι πολεμικές τέχνες άνεκαθεν έχουν αποτελέσει βασικό παράγοντα επιρροής στην πολιτική συνείδηση, έχοντας συνδεθεί ανά τα χρόνια με αθλητές προορισμένους να ενισχύσουν το πατριωτικό αίσθημα εως και αντιφασιστικές ομάδες δρόμου. Η εμπορευματοποίηση, η προσφορά στην κοινωνία του θεάματος, η προπαγάνδιση πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, η αποξένωση του ατόμου με τους συναθλητές του και την ουσία του αθλητισμού πλέον χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο αθλητισμό. Για αυτό, ενάντια στην ανωνυμία που επικρατεί στις μεγάλες αλυσίδες γυμναστηρίων, ενάντια στις ομάδες που ενισχύουν εθνικιστικές πεποιθήσεις, εμείς επιλέγουμε να λειτουργούμε αυτοοργανωμένα, αντιεραρχικά, αντιφασιστικά και να στηρίζουμε όσες δομές λειτουργούν με βάση αυτά.

Ως αυτοοργανωμένη ομάδα Muay Thai, Cak Dan Lang η οποία στεγάζεται στην κατάληψη Παπουτσάδικο, θα συμμετάσχουμε στο 4ο Αντιφαστιστικό Τουρνουά Πολεμικών Τεχνών που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη στις 9,10&11 Ιουνίου.

Μαΐ 302017
 
Προβολή της ταινίας «Ο Λόγος των «Τρελών»» της κατάληψης «Παπουτσάδικο»

«Η επόμενη εκπαιδευτική συνάντηση της «Πρωτοβουλίας Ψ» θα γίνει την Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017, στις 19.00 μμ., στο χώρο του «Hearing  Voices Αθήνας», στη οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

 Θα προβληθεί η ταινία  «Ο Λόγος των “Τρελών”- ενάντια στο λόγο των «λογικών»
Η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα λεύκωμα από αποσπάσματα κειμένων και συνεντεύξεων χρηστών υπηρεσιών υγείας καθώς και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, στις οποίες μιλούν για ένα εύρος ζητημάτων που αφορούν τη διαχείριση των εμπειριών τους, τα βιώματά τους, την αντιμετώπιση εκ μέρους του ψυχιατρικού κατεστημένου, τη φαρμακευτική αγωγή κ.α.
Θα ακολουθήσει συζήτηση.»
Μαΐ 252017
 
από τα δυτικά μέχρι τα ανατολικά /
οι πλατείες και τα πάρκα μας ανήκουν

 

Tρίτη 30 Μαίου 20:30 – Γηπεδο Μπάσκετ / Ιερά Οδό & Κολοκοτρώνη
(80 μέτρα απ’τον σταθμό του μετρό Αγ.Μαρίνα)
Reggae meets Hip Hop – dj set Sensi Tom (Prophecy Records) & Choose Life
.
 Τρίτη 6 Ιούνη 19:30 – Γηπεδάκι Πανεπιστημιούπολη 
(λεωφ 224 απο Καισαριανή, 220 -221 απο Ιλίσια)
 + barbeque
————————————————————————————————
Υπόγειος Ήχος & Souarap https://souarap.wordpress.com/
————————————————————————————————

Και ένα κείμενο από τον Υπόγειο Ήχο για τέτοιες καταστάσεις….

Μαΐ 222017
 
Απόπειρες (κατά της ζωής της)” του Martin Crimp,

 

«Οι καταλήψεις βρίσκονται για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι αποτελούν ριζοσπαστικό κομμάτι της οργάνωσης των  πολιτικών και κοινωνικών αγώνων.
Οι καταλήψεις  στοχοποιούνται γιατί αποτελούν χώρους αντίστασης και εστίες υπονόμευσης της κυρίαρχης πολιτικής σταθερότητας. Απόπειρες οργάνωσης της καθημερινότητας και ανασυγκρότησης του κόσμου που πρεσβεύουμε. Προτάσσοντας  την  αυτοοργάνωση, την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη. Χωρίς διαμεσολαβήσεις, ιεραρχήσεις  και εξουσιαστικές λογικές. Σε αυτές τις απόπειρες, τα δημιουργικά μας εγχειρήματα γεννιούνται και αναπαράγονται, πυροδοτώντας και διευρύνοντας τα περιεχόμενα κάθε απελευθερωτικής προσπάθειας.Όσο κάθε προσπάθεια πραγμάτωσης ενός κόσμου πέρα από και ενάντια στις κυρίαρχες λογικές καταστέλλεται, τόσο  θα δημιουργούμε προϋποθέσεις συλλογικής ανυπακοής στις κυριαρχικές προσταγές»

ΠΕΜΠΤΗ 25 ΜΑΪΟΥ / στις 20:30 /

Οι «απόπειρες» παίζονται σε αυτοοργανωμένους και  απελευθερωμένους, απο εμπορευματικές και θεαματικές διαμεσολαβήσεις, χώρους. Χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

η θεατρική ομάδα «Τότε-Πότε» ανήκει στην  +ΤΕΧΝΙΑ-  

μια επίσκεψη απο το site της +τεχνίας-  είναι απαραίτητη …

Μαΐ 222017
 
στις καταλήψεις δημιουργούμε ρωγμές στην κανονικότητα

«Όταν “αυτοί”

Υπουργοί, πρυτάνεις, εισαγγελείς, δήμαρχοι, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες

μιλάνε για την αξιοποίηση και την ανάπλαση ενός  χώρου

εννοούν “Φράγκα από μπίζνες” και καταστροφή της φύσης, της μνήμης, των ζωών μας.

Όταν “εμείς”

άνεργοι, επισφαλείς εργαζόμενες, μετανάστες, οι “από τα κάτω”

μιλάμε για τη κατάληψη ενός χώρου

μιλάμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας

και εννοούμε την “απελευθέρωση” ενός νεκρού χώρου από το εμπόρευμα και την ιδιώτευση.

 

Στις εκδηλώσεις, στις προβολές, στις συζητήσεις, στις θεατρικές παραστάσεις, στα Live,

δημιουργούμε στιγμές και σχέσεις – χωρίς να μεσολαβεί το χρήμα.

Με τις αρνήσεις μας – συλλογικά – στεκόμαστε στα πόδια, στα χέρια και στα μυαλά μας

και φτύνουμε στα μούτρα, δήμους, ευγενείς χορηγίες, ΜΚΟ, οθόνες.

Πάντα στην “μεριά” της κοινωνίας που σιχαίνεται την αστυνομία και τον στρατό,

τους ρατσιστές, τους σεξιστές, τους φασίστες. Τους άρχοντες, την εκκλησία, τα αφεντικά.

Με βασικό μας όπλο την αλληλεγγύη.

 

αλληλεγγύη στην κατάληψη Rosa Nera

που βρίσκεται στα Χανιά της Κρήτης

και απειλείται από την αξιοποίηση που “κανονίζει” ο πρύτανης του πολυτεχνείου Κρήτης

με μανατζαραίους, πολιτευτές, χέρι χέρι με τους μπάτσους.

Με αυτό το πλευρό να κοιμούνται

γιατί εμείς νύχτα μέρα, ονειρευόμαστε τους εφιάλτες τους…»

 

αφίσα που κολλιέται στις γειτονιές μας …