Δεκ 122011
 
Το Σάββατο 10/12, είχε καλεστεί στο Πέραμα, στις 12.00, στην πλατεία Τσορμπατζόγλου, πορεία ενάντια στην αστυνομική βία, την κρατική καταστολή και το δόγμα «μηδενικής ανοχής». Η πορεία αφορούσε στην αστυνομική βία που ασκήθηκε σε σύντροφο από το Πέραμα από 4 άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ και στις κατηγορίες που του αποδόθηκαν κατόπιν για απείθεια, αντίσταση κατά της αρχής και οπλοφορία (για ένα πολυεργαλείο στο μπρελόκ), επειδή μαζί με μία συντρόφισσα πετούσαν τρικάκια (φεϊγ βολάν) την Κυριακή 4/12 έξω από το ΕΠΑΛ Περάματος. Τα τρικάκια αναφέρονταν στην αστυνομική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου τρία χρόνια πριν και στην κοινωνική-ταξική εξέγερση που ακολούθησε.
Στη συγκέντρωση μαζευτήκαμε λίγο περισσότεροι από 100 άνθρωποι, με συμμετοχή κυρίως νεολαίων της περιοχής και αγωνιζόμενων ανθρώπων από το Πέραμα και τις γύρω περιοχές του Πειραιά. Μετά από παραμονή μίας ώρας στην πλατεία, με μικροφωνική, ανακοινώσεις, μοίρασμα κειμένων και ανάρτηση πανό, ξεκινήσαμε τη διαδήλωση. Πορευτήκαμε με παλμό και συνθήματα κατά της καταστολής και της λεηλασίας της ζωής μας, μοιράζοντας παράλληλα εκατοντάδες κείμενα, μέσω των δρόμων Ελευθερίου Βενιζέλου, Καραολή & Δημητρίου, Ηπείρου, Ιερολοχιτών, Θράκης, Αρσάκη, και από την λεωφόρο Ειρήνης (αφού κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση για συνθήματα κοντά στο αστυνομικό τμήμα που φυλασσόταν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις) επιστρέψαμε στην πλατεία Τσορμπατζόγλου, όπου και ολοκληρώθηκε η διαδήλωση.
Από την αρχή της συγκέντρωσης, πριν ξεκινήσει η πορεία, μία παρέα-ομάδα 10-15 ατόμων από το Πέραμα, καθόταν σε καφετέρια απέναντι από την πλατεία Τσορμπατζόγλου, κοιτώντας προκλητικά προς τους συγκεντρωμένους. Κατά την επιστροφή μας στην πλατεία με την ολοκλήρωση της διαδήλωσης η συγκεκριμένη ομάδα είχε φτάσει να αριθμεί τουλάχιστον 40 άτομα, τα οποία όμως δεν φαίνονταν όλα από την πλατεία. Κάποιοι συνέχιζαν να είναι έξω από την καφετέρια, όμως οι περισσότεροι ήταν μέσα στο κατάστημα BALLOON ακριβώς δίπλα στην καφετέρια και στο οικόπεδο αριστερά του καταστήματος με τα μπαλόνια. Με την ολοκλήρωση της διαδήλωσης και την αποχώρηση όσων ανθρώπων είχαν έρθει από μακρινότερες περιοχές, μαζέψαμε τα πανό και τις σημαίες και κινηθήκαμε να αποχωρήσουμε και οι τελευταίοι. Πρώτο ένα αυτοκίνητο που αποχώρησε από την κάτω πλευρά της πλατείας προς τη Λεωφ. Δημοκρατίας και πέρασε δίπλα τους δέχτηκε την επίθεση και τις απειλές τους. Ταυτόχρονα, τα άτομα που βρίσκονταν έξω από την καφετέρια επιτέθηκαν με ξύλα, κράνη και γροθιές σε μεμονωμένους διαδηλωτές που ξεκινούσαν να φύγουν με τα μηχανάκια τους. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες παρόλο τον αιφνιδιασμό τους αντέδρασαν δυναμικά ανταποδίδοντας τα χτυπήματα, γεγονός που τους έδωσε τη δυνατότητα να διαφύγουν και να αποφύγουν το λιντσάρισμα. Κατά την επίθεσή τους έριξαν και ένα μικρό μπουκάλι νερού γεμάτο με βενζίνη με ένα δυναμιτάκι εξωτερικά, που όταν έσκασε πήρε φωτιά η βενζίνη. Το έριξαν κάτω από το αυτοκίνητο διαδηλωτών που προσέτρεξαν σε βοήθεια αυτών που δέχονταν επίθεση, όμως αυτό κύλησε και όταν έσκασε προκάλεσε ζημιές σε σταθμευμένο αυτοκίνητο περίοικου έξω από το πρώην σούπερ μάρκετ Ατλάντικ. Η επίθεση των φασιστοειδών κλιμακώθηκε με εφόρμηση και των υπολοίπων, που βρίσκονταν μέσα στο μπαλονάδικο και στo οικόπεδο, οι οποίοι βαστούσαν σιδηρόβεργες και πετούσαν πέτρες. Μόλις κατόρθωσαν να απωθήσουν τους λιγοστούς που βρίσκονταν στην πλατεία κι εκείνους που ξεκινούσαν να φύγουν με τα οχήματά τους, πέταξαν άλλο ένα μπουκαλάκι με βενζίνη και δυναμιτάκι, αυτή τη φορά επί της λεωφόρου Ειρήνης, προκαλώντας ανάφλεξη και ζημιές σε ένα σταθμευμένο ταξί κατοίκου. Ως αποτέλεσμα της φασιστικής επίθεσης, τρεις διαδηλωτές τραυματίστηκαν στο κεφάλι και δύο ακόμα δέχτηκαν χτυπήματα με ξύλα στο σώμα τους.
Η θρασυδειλία της συγκεκριμένης ομάδας φασιστοειδών, που απαρτιζόταν κυρίως από Περαματιώτες (τα ονόματα των οποίων γνωρίζουν οι πάντες στην περιοχή), είναι κραυγαλέα. Επιτέθηκαν σε μεμονωμένους ανθρώπους την ώρα της αποχώρησής τους. Η σύνθεση της φασιστοσυμμορίας περιλάμβανε άτομα συγκεκριμένου γηπεδικού συνδέσμου του Περάματος, άτομα που έχουν περάσει ή διατηρούν στενές επαφές με νεοναζιστικές οργανώσεις, άτομα που έχουν συμμετάσχει σε ρατσιστικές επιθέσεις σε σπίτια μεταναστών στη Νίκαια και τον Ασπρόπυργο, άτομα που σχετίζονται με προστασίες της νύχτας και διακίνηση ουσιών και όλοι μαζί έχουν χτισμένο τον εγκέφαλό τους με τον στόκο του τοπικισμού. Ένα-ένα μαζεμένα τα «μπουμπούκια».
Μέσα σε συνθήκες συνολικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος (οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής) και ολομέτωπης επίθεσης της κυριαρχίας κατά της κοινωνίας, παράλληλα με τη διεύρυνση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, των κοινωνικών αγώνων, του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, πολλαπλασιάζονται και τα κρούσματα κοινωνικού εκφασισμού, ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιες διεργασίες καλλιεργούνται και πριμοδοτούνται από την ίδια την πολιτική και οικονομική εξουσία. Για τον αποπροσανατολισμό της κοινωνικής οργής και τη διασπορά της σύγχυσης σχετικά με τις αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων. Για την ανάπτυξη ενός πολέμου «όλων εναντίον όλων» στις γραμμές των «από κάτω», στις γραμμές των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ανθρώπων, στον αντίποδα των κοινωνικών-ταξικών αντιστάσεων απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και τους υπερεθνικούς μηχανισμούς κυριαρχίας.
Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», που έχει επιβληθεί με τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, τα πολυνομοσχέδια και τις δανειακές συμβάσεις, για την υποδούλωση και τη λεηλασία μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, βαθαίνει και διευρύνεται με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, με πρωθυπουργό έναν εκπρόσωπο του τραπεζιτικού κεφαλαίου. Το καθεστώς όσο πιο πολύ μετατοπίζεται θεσμικά προς ολοένα πιο ολοκληρωτικές «λύσεις», θα επιζητά πέρα από την ενίσχυση των κατασταλτικών του μονάδων και των παρακρατικών-νεοναζιστικών συμμοριών και ευρύτερες φασίζουσες κοινωνικές συμμαχίες. Έναν «κοινωνικό» συμμαχικό στρατό κατάδοσης και καταστολής των αγωνιζόμενων ανθρώπων και των εγχειρημάτων τους.
Ο κόσμος του αγώνα, όμως, δεν εκφοβίζεται και δεν τρομοκρατείται ούτε από την κρατική καταστολή ούτε από την φασιστική ή παρακρατική βία. Η απρόκλητη αυτή επίθεση όπως και κάθε αντίστοιχο περιστατικό δεν πρόκειται να μείνουν αναπάντητα. Ανοιχτά, δημόσια, συλλογικά, κοινωνικά. Εξάλλου, είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας του Περάματος και των συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή να πάρουν σαφή και ξεκάθαρη θέση για την επίθεση που δέχτηκε η διαδήλωση και να απομονώσουν τα συγκεκριμένα «μπουμπούκια».

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΤΡΥΠΕΣ ΣΑΣ

αναδημοσίευση από http://destato.blogspot.com/

Δεκ 112011
 

Τι φέρνει κοντά δυο ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του πλανήτη και με μεγάλη διαφορά ηλικίας; Πώς οι διαφορές τους αμβλύνονται, γίνονται ομοιότητες και καταφέρνουν να έρθουν κοντά, χτίζοντας μια παράξενη φιλία;

Σε μια κοινωνία που το πρόταγμα της είναι ο ατομοκεντρισμός, οι κραυγές κάποιων ανθρώπων για πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία, έξω από τις προκαθορισμένες δομές, σπάνε τα πρότυπα και ταξιδεύουν πάνω και πέρα από κάθε ‘»ωκεανό».

Η Mary είναι 8 χρονών και ο Max 44. Τίποτα στη ζωή τους δεν είναι συνηθισμένο καθώς και οι δυο λίγο ή πολύ βιώνουν την μοναξιά, την απόρριψη και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ένα μικρό κορίτσι μεγαλώνει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που έχει διαλυθεί από τα κοινωνικά αδιέξοδα. Οι γονείς της, αλλοτριωμένοι, από τις ίδιες τους τις επιλογές έχουν παραιτηθεί από την ζωή και από την ίδια τους την κόρη. Η Mary όμως είναι πολύ μικρή για να παραιτηθεί. Αντιστέκεται και ονειρεύεται! Ο Max ζει  εδώ  και πολλά χρόνια στην »μητρόπολη των μητροπόλεων», την Νέα Υόρκη που είναι για αυτόν »μια μουντή, καταθλιπτική αποθήκη ψυχών γεμάτη ιδιόρρυθμους κατοίκους τους οποίους ο ίδιος δεν μπορεί να κατανοήσει». Οι κάτοικοι αυτής της πόλης, θεωρώντας ότι ο Max δεν μπορεί να τους απορρίπτει χωρίς να έχει κάποιου είδους δυσλειτουργία, τον κατατάσσουν στα άτομα που πάσχουν από συνδρόμου Aspergers (ελαφριά μορφή αυτισμού). Σε αυτόν τους τον αγώνα, επιστρατεύουν τους νέους φύλακες  της κοινωνικής αποδεκτής συμπεριφοράς και ηθικής, τους ψυχιάτρους, που με την σειρά τους κατασκευάζουν ψυχικά ασθενείς, και τους τοποθετούν μέσα σε αυστηρά προκαθορισμένα πλαίσια. Η ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαταραχθεί για κανένα λόγο! Έτσι ο Max κουβαλώντας το στίγμα του ψυχικά ασθενή ή νοητικά διαταραγμένου,  απομονώνεται από το κοινωνικό σύνολο, προσπαθώντας να διατηρήσει την ανθρώπινη οντότητα  του μακρυά από τα βλέμματα του έξω κόσμου, κλεισμένος μέσα στο σπίτι του.

Αυτή η τόσο παράξενη  φιλία ξεκινάει με την ανταλλαγή αλληλογραφίας (και γλυκών που και οι δυο τους αγαπούν πολύ), όπου η Mary »ρουφώντας σαν αλφαβητική σούπα» ζητάει απαντήσεις σε όλες τις παιδικές της απορίες. Από την άλλη ο Max παρόλο που τα γράμματα, του πυροδοτούν κρίσεις πανικού, ξεφεύγοντας από την δική του »κανονικότητα» αρχίζει να αντιμετωπίζει τους φόβους του, να συγκρούεται με τα συναισθήματα, να κλαίει με τα δάκρυα που του χάρισε μέσα σε ένα μπουκαλάκι η μικρή του φίλη, αποδεικνύοντας ότι η χαρά μπορεί να βρεθεί μακριά από τα κοινωνικά στερεότυπα.

Το animation αυτής της εβδομάδας αποτελεί έναν ύμνο στη φιλία και στην διαφορετικότητα, καθώς στοχεύει να καταδείξει τον κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό που πηγάζει από αυτόν.

Οι προβληματισμοί που τίθενται πολλοί… Ο στιγματισμός των ψυχικά ασθενών, ο κοινωνικός και θρησκευτικός ρατσισμός, οι πλαστές ανάγκες και τα καταναλωτικά πρότυπα, η αδιαφορία στο οικογενειακό περιβάλλον, η αποξένωση στην μητρόπολη, η ματαιοδοξία και  ως αντιστάθμισμα ξεπηδούν η  επικοινωνία, η φιλία, η κατανόηση και αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου .

Δεκ 112011
 

Εδώ και πάνω από ένα μήνα, από 31 Οκτώβρη, οι εργάτες της Χαλυβουργίας βρίσκονται σε απεργία διαρκείας. Αντιστέκονται στα μέτρα που προσπάθησε να περάσει η εργοδοσία, για 5ωρη εργασία και αντίστοιχη μείωση των μισθών κατά 40%. Πολεμάνε όλοι μαζί, επίσης για να παρθούν πίσω οι εκδικητικές απολύσεις στις οποίες προχωράει συνεχώς η εργοδοσία, 50 το σύνολο μέχρι τώρα, μετά την απόρριψη των νέων μέτρων και την κήρυξη απεργίας. Ο αγώνας που δίνουν είναι αγώνας κομβικός για τη συνέχιση ή το σταμάτημα αντίστοιχων προσπαθειών, εκ μέρους των απανταχού εργοδοτών, καθώς είναι η πρώτη προσπάθεια ελαστικοποίησης της εργασίας σε βιομηχανία.

Στον αγώνα αυτό τα ΜΜΕ σιωπούν εκκωφαντικά, λάμπουν δια της απουσίας τους. Φυσικά δεν περιμέναμε τίποτα περισσότερο από τα όργανα προπαγάνδας του Κράτους. Η ΓΣΕΕ όμως, η οποία υποτίθεται ότι λειτουργεί από και για τους εργάτες, αλήθεια τι κάνει τόσο καιρό; Το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας; Το υπουργείο Εργασίας συμβουλεύει: «να λήξει η απεργία για να μη μείνετε όλοι στο δρόμο». Από τέτοιου είδους «συμβουλές» μέχρι την ευθεία τρομοκράτηση και τούμπαλιν, ας μην έχουμε αυταπάτες, εκείνοι τη δουλειά τους, εμείς τη δικιά μας. Και ποια είναι η δικιά μας δουλειά;

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον αγώνα των απεργών. Κινήσεις αλληλεγγύης οργανώνονται παντού, από συνδικαλιστικούς φορείς, λαϊκές συνελεύσεις, στέκια, συλλογικότητες και από ανένταχτο κόσμο, όσο μπορεί ο καθένας στηρίζει την απεργία. Και η αλληλεγγύη αυτή είναι μεγάλη ακριβώς γιατί ο αγώνας είναι πραγματικός, δεν είναι συνθηκολόγηση με τα αφεντικά, είναι απεργία και είναι διαρκείας. Είναι ακριβώς αυτό που, δυστυχώς, δεν έγινε στις άλλες μονάδες της Χαλυβουργίας στο Βόλο, εκεί όπου αυτά τα μέτρα πέρασαν χωρίς καμία μάχη. Το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον καθένα μας, αυτό να αναγνωρίσουμε και να σηκώσουμε.

Να μην ξεχάσουμε ότι πέρυσι τέτοιο καιρό οι Χαλυβουργοί είχαν ένα νεκρό συνάδελφο κι άλλους, λιγότερο ή περισσότερο, βαριά τραυματισμένους. Ένα ακόμα από τα γνωστά εργατικά «ατυχήματα», που είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας των αφεντικών να αυξήσουν τα κέρδη τους, με το να αυξάνουν την εκμετάλλευση (περισσότερες ώρες εργασίας, χειρότερες συνθήκες) αδιαφορώντας ταυτόχρονα για μέτρα ασφαλείας. Να σταθούμε δίπλα σε ανθρώπους που δουλεύουν καθημερινά στη φωτιά και το μέταλλο, σε εργάτες που αντιστέκονται στις ορέξεις του αφεντικού, που πολεμούν για το δίκιο τους όπως τους αρμόζει, σαν εργάτες, σαν εκμεταλλευόμενοι. Το παράδειγμα τους να μεταφερθεί σε κάθε εργασιακό χώρο.

Γνωρίζουμε ότι ο αγώνας ενάντια στα αφεντικά είναι δύσκολος, αλλά ειδικά σε εποχές καπιταλιστικής κρίσης τα περιθώρια ειρήνης είναι μηδαμινά. Αυτός είναι ένας πόλεμος που πρέπει όλοι να πολεμήσουμε. Να οργανώσουμε τη γενική απεργία διαρκείας μέχρι την πλήρη αποδιοργάνωση αυτού του σάπιου μοντέλου παραγωγής. Να προετοιμάσουμε το έδαφος για την επανοικειοποίηση των μέσων παραγωγής. Να αυτοδιαχειριστούμε την παραγωγή, προς όφελος της κοινωνίας. Να ξεφορτωθούμε τα αφεντικά και το Κράτος. Για την εργατική χειραφέτηση και την κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Για έναν κόσμο ελευθερίας, χωρίς αφεντικά και δούλους.

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Δεκ 082011
 

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ*

Την Κυριακή το βράδυ στις 04/12 κατα την διάρκεια πολιτικής παρέμβασης συντρόφων από τη συνέλευση Περάματος για την αλληλεγγύη και την δράση (DeStato), εν όψη της επετείου της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08 και τρία χρονια μετά την δολοφονία από μπάτσο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, τους γίνεται έλεγχος στοιχείων από μπάτσους της ΔΙΑΣ.Αυτοί μόλις αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο της παρέμβασης, ξυλοκοπουν και συλλαμβάνουν τον σύντροφο και προσαγάγουν την συντρόφισσα στο Α.Τ Περάματος.

Ο σύντροφος παραπέμπεται σε δίκη με ψευδή κατάθεση μπάτσου για απείθεια και αντίσταση κατά της αρχής (υποθέτουμε επειδή όταν οι μπάτσοι έδερναν τον συντροφό μας αυτος δεν έδειξε να το ευχαριστιέται και προσπάθησε να καλυφθεί απο τα χτυπήματα) και για οπλοκατοχή (ένα ολόκληρο πολυεργαλείο πέντε εκατοστών με ανοιχτήρι μπύρας,κατσαβίδι κ.α)

 

Η ΑΙΤΙΑ

Ειδικά δικαστήρια,στημένες κατηγορίες,οι αιματοκυλισμένες απο τα ΜΑΤ πορείες και οι δολοφονίες μεταναστών έχουν μια κοινή συνισταμένη,την μηδενική ανοχή και την εξόντωση από πλευράς κράτους και αστυνομίας οποιουδήποτε τους χαλάει τα σχέδια.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο φυσικά και συγκεκριμένα για το παραπάνω γεγονός αυτο που έχουμε να πούμε είναι πώς η δίωξη των πολιτικών φρονημάτων δεν ήταν επινόηση της χούντας αφου μέχρι και σήμερα την περίοδο της “δημοκρατίας” συνεχίζεται η ίδια τακτική απλά τώρα με συγκαλλημένο και με πιο “δημοκρατικό” τρόπο (στην κατάθεση του μπάτσου δεν αναφέρεται πουθενά η παρέμβαση ούτε και το πολιτικό της περιεχόμενο που είναι η πραγματική αιτία που διώκεται ο σύντροφος).

Γι αυτό να μην έχουμε αυταπάτες ότι αντίθετο στο κράτος και τα τσιράκια του θα καταστέλεται με οποιονδήποτε τρόπο.

Ευθύνη μας είναι να σταθούμε με αξιοπρέπεια απέναντι στην κρατική καταστολή και συλλογικά να απαντήσουμε με τον τρόπο που αρμόζει στους κάθε λογής μπάτσους των ζωών μας.

*Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το γεγονός σας παραπέμπουμε στο κείμενο των συντροφισσών-ων στην ηλεκτρονική σελίδα http://destato.blogspot.com/

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10/12 12:00

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ

(το κείμενο σε μορφή pdf)

Δεκ 072011
 

 

Τρόποι πρόσβασης με συγκοινωνίες απο Αθήνα : Γ18, Β18 στάση πλατεία
απο πειραιά : 843 στάση πλατεία
Τρόποι πρόσβασης με συγκοινωνίες απο Αθήνα : Γ18, Β18 στάση πλατεία
απο πειραιά : 843 στάση πλατεία
Δεκ 032011
 

Ο στρατός αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα κυριότερα όπλα της κυριαρχίας για την διαφύλαξη και διαιώνιση της εξουσίας της. Απαραίτητος για την λεηλασία και τον έλεγχο της καπιταλιστικής περιφέρειας από τα αφεντικά του πλανήτη (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη) είτε με ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις είτε κάτω από το μανδύα των ”ειρηνευτικών” επιχειρήσεων. Απαραίτητος και στο εσωτερικό των δυτικών κρατών είτε για την επέμβαση και καταστολή του εσωτερικού εχθρού σε περιπτώσεις κοινωνικής αναταραχής (χαρακτηριστικό παράδειγμα η στρατιωτική άσκηση«ΚΑΛΛΙΜΜΑΧΟΣ» που πραγματοποιήθηκε στο στρατόπεδο «Κορομηλά» του Κιλκίς από την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία και περιλάμβανε την καταστολή των διαδηλώσεων) είτε για την ενστάλαξη των εθνικών ιδεωδών και του πατριωτισμού, είτε ακόμα για την εμπέδωση της πειθαρχίας και της υποταγής αναπαριστώντας και αναπαράγοντας πιστά ένα σύστημα που έχει ανάγκη από άβουλους και πειθήνιους ανθρώπους τόσο στο εργασιακό κομμάτι όσο και σε αυτό των κοινωνικών αντιστάσεων.

Οι προσωπικές επιλογές αποφυγής του στρατού (τρελόχαρτο, ανυποταξία κτλ) είτε πηγάζουν από βαθύτερα σκεπτικά είτε από αποστροφή για αυτόν τον σάπιο θεσμό είναι επιλογές εναντίωσης και ως εκ τούτου θεμιτές και δίκαιες. Υπάρχουν όμως και επιλογές, όπως η ολική άρνηση στράτευσης, οι οποίες περνούν από το προσωπικό στο συλλογικό, επιλογές οι οποίες προωθούν την άρνηση του στρατού ως πολιτικό ζήτημα αρνούμενες την οποιαδήποτε επαφή με το κράτος και το αυθαίρετο δικαίωμα του να ορίζει τη ζωή μας. Αυτές είναι που δέχονται και τη μεγαλύτερη καταστολή εκ μέρους των κρατικών και στρατιωτικών μηχανισμών.

Τέτοια είναι και η υπόθεση του ολικού αρνητή Γεράσιμου Κορωναίου που είναι ολικός αρνητής στράτευσης από το 2009 και στις 13 Δεκέμβρη καλείται σε στρατοδικείο στα Γιάννενα για αυτή του την επιλογή.

Όμως δεν είναι μόνος του. Η αλληλεγγύη μας στο Γ. Κορωναίο όπως και σε κάθε ολικό αρνητή στράτευσης είναι δεδομένη και πολύμορφη.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΛ.ΟΛΓΑΣ 18.00

ΠΡΟΒΟΛΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 21.00

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΠΟΡΕΙΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 11.00

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 21.00

Νοέ 242011
 

Κυριακή 17 Νοεμβρίου – ώρα 20:00

              Η γη χωρίς ειρήνη
αδερφή στραμμένη προς την τρέλλα
δεν είναι μεγάλο κρίμα
σημείο της τιμής και όχι ένα σπίτι;

Jean Senac (Αλγερινός ποιητής)

Ο εμφύλιος θρησκευτικός πόλεμος του Λιβάνου, μιας περιοχής όπου ο πόλεμος αποτελεί την κανονικότητα κι όχι εξαίρεση, ξέσπασε το 75 μεταξύ μαρωνιτών (θρησκευτική ομάδα που ανήκει στο ανατολικό χριστιανικό δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας) και μουσουλμάνων, μετά από επίθεση των φαλαγγιτών (δεξιοί χριστιανοί) σε δυνάμεις της PLO (Palestine Liberation Organization, Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) στη Βηρυτό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου φαλαγγίτες μακελεύουν μουσουλμάνους και Παλαιστίνιοι κάνουν το ίδιο σε χριστιανούς. Ο πόλεμος, ο οποίος έχει επιδεινωθεί με την επέμβαση συριακών και άλλων αραβικών δυνάμεων που υποστήριζαν τους φαλλαγίτες, διαρκεί μέχρι το 76, όταν και υπογράφεται συνθήκη στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Μέσα στον παραλογισμό και την αποκτήνωση του εμφύλιου θρησκευτικού πολέμου, η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που επιλέγει να πάρει μέρος ενεργά, πιστεύοντας πως δεν έχει να χάσει τίποτα κι οδηγημένη κι εκείνη από το μίσος της για το ένα στρατόπεδο, σε έναν πόλεμο, του οποίου η έκβαση δεν την αφορά. Προσπαθεί να βρεθεί πάλι με τα πρόσωπα που της πήρε ο πόλεμος, όμως ο «Θεός», με το πρόσωπο των πολέμαρχων, δε χορταίνει αίμα και σάρκα, λειτουργώντας σαδιστικά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.

Τα ερωτήματα που τίθενται και που παραπέμπουν σε αρχαία τραγωδία (το σενάριο βασίζεται στο θεατρικό έργο «Fire»  του Wajdi Wajdi Mouawad{1}, σαφώς επηρεασμένου από τον «Οιδίποδα» του Σοφοκλή και από την «Ορέστεια» του Αισχύλου) δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης (αυτά των ηρώων και κατ’ επέκταση και των θεατών), ελπίζοντας στον εξαγνισμό των παθών και επιζητώντας την κάθαρση όσο σκληρή κι αν είναι, προσπαθώντας να απαντήσει έτσι στο μακραίωνο και παντοτινό πανανθρώπινο βασανιστήριο, αυτό των τύψεων. Αυτή ακριβώς την λύτρωση επιζητά η ηρωίδα, καθώς η ερωτική σχέση μεταξύ μητέρας και γιου και οι ερινύες που πηγάζουν απ’ αυτήν δεν αφήνουν το νεκρό σώμα να αναπαυθεί («να με θάψετε χωρίς φέρετρο γυμνή και χωρίς προσευχές με το πρόσωπο στραμμένο στο χώμα να μη βλέπει τον κόσμο») που με φόντο τον πόλεμο  όλα τα πάθη μεγεθύνονται, μετατρεπόμενα σε πιο σκληρά και αποτρόπαια.

Διαλέξαμε να προβάλουμε το «Μέσα απ’ τις φλόγες» για τους προβληματισμούς που εκείνο γεννά. Ο θρησκευτικός φανατισμός και ο αντίκτυπος του στη ζωή είναι το ουσιαστικό θέμα που πραγματεύεται η ταινία. Η δυστυχώς ακόμα μεσαιωνική αντίληψη της τυφλής υπακοής σ’ έναν δικτάτορα που επικαλείται το «θεό» (με όποιο όνομα κι αν έχει αυτός κάθε φορά )  για να διαπράξει τα χειρότερα εγκλήματα συνεχίζει να είναι παρούσα σήμερα. Η ταινία αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα για το πως ο φανατισμός επηρεάζει τις κοινωνικές δομές και διαμορφώνει τις αντιλήψεις ενός ολόκληρου λαού, τη μισαλλοδοξία που γεννά και τη φρίκη  που προκαλεί ένας θρησκευτικός πόλεμος.  Ο ρατσισμός, ο συντηρητισμός, η απαξίωση της προσωπικότητας και η αδυναμία της προσωπικής επιλογής, ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο σεξισμός,  οι ακρότητες, η διαστροφή, η βία, η αγάπη και το μίσος είναι θέματα  που θίγονται «Μέσα απ’ τις φλόγες» και σε μας λειτουργούν ως σπίθες μιας κουβέντας…

Ομάδα Προβολών της κατάληψης Παπουτσάδικο

το κείμενο σε μορφή pdf

 

Νοέ 212011
 

H κατάληψη Ελαία γιορτάζει τα 2 χρόνια από τη δημιουργία της με ένα τριήμερο εκδηλώσεων!

Παρασκευή 25/11, 20.30: Αυτοοργάνωση στην πράξη
Αντιδομές

– στην εργασία

– αγροτική παραγωγή

– στέγαση

– εκπαίδευση

Προβολή & κουβέντα

Εισήγηση από την κατάληψη Ελαία

Σάββατο 26/11, στις 18.30: Συζήτηση
Οικονομικοί & πολιτικοί μύθοι γύρω από την κρίση και η εργατική απάντηση

από την Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης, Θεσ/νίκη

21.30, Θεατρικό δρώμενο
rather entertaining

από την θεατρική ομάδα VIJ, Θεσ/νίκη

22.30, Live
με τα συγκροτήματα

ΑΜΟΚ (Αγρίνιο)

KILL THE CAT (Αθήνα)

ONE NIGHT BAND (Κέρκυρα)

Κυριακή 27/11,
13.00 Εργαστήρι πυλοπλαστικής

14.00 Εργαστήρι στένσιλ

15.00 Συλλογική Κουζίνα (φέρνουμε ο,τι μπορούμε)

Νοέ 152011
 

ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ, ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Όσα βιβλία και αν διαβαστούν, όσες ταινίες και αν ιδωθούν, η εξιστόρηση των γεγονότων του πολυτεχνείου παραμένει ένα δύσκολο εγχείρημα, όπως άλλωστε και κάθε προσπάθεια καταγραφής της ιστορίας.

Η ιστορία της δικτατορίας δεν συνοψίζεται στις τρεις εκείνες μέρες του Νοέμβρη του 1973, αλλά είναι ένα αποτέλεσμα διεργασιών που προηγήθηκαν, ακολούθησαν και συνεχίζονται ως σήμερα, γεγονός που φέρνει αυτή την πολυπλοκότητα στην ανάλυσή της. Ο τρόπος που αυτά χρησιμοποιήθηκαν και ο μύθος που δημιουργήθηκε σχετικά με τις μέρες του Πολυτεχνείου από την μετέπειτα αστική δημοκρατία, περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, καθώς όλοι σχεδόν οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης στηριχτήκαν σε αυτόν (τον μύθο), χρησιμοποιώντας την “τυχαία’’ παρουσία τους  για να αντλήσουν πολιτική υπεραξία.

Το πολυτεχνείο, δεν ανήκει σε κανέναν, παρά μόνο σ’ αυτούς που ήταν εκεί, και που πάλεψαν γι αυτά που πίστευαν. Και φυσικά δεν ανήκει μόνο στους φοιτητές. Απόδειξη αυτού, ότι δηλαδή μια φοιτητική κινητοποίηση για ελεύθερο συνδικαλισμό εξελίχθηκε σε ηφαιστειακή λαϊκή εξέγερση, είναι ο απολογισμός της σύγκρουσης: οι περισσότεροι από τους δεκάδες νεκρούς (που δεν θα καταμετρηθούν ποτέ) και τους εκατοντάδες τραυματίες δεν ήταν φοιτητές. Η κυβέρνηση Μαρκεζίνη που είχε διοριστεί από τον Παπαδόπουλο λίγες εβδομάδες πριν τα γεγονότα, ανακοινώσε την σύλληψη 475 εργατών, 317 φοιτητών και 74 μαθητών.

Η βίαιη καταστολή των εξεγερμένων και η ομαλή διάδοχη του εκφυλισμένου καθεστώτος του Παπαδοπούλου από την χούντα του Ιωαννίδη με τους εσατζήδες της, εμπεριείχε τον φόβο της κυριαρχίας για μια επικείμενη επαναστατική προοπτική.

Η δεκαετία του ’70 ανατέλλει μέσα στις φλόγες των παγκόσμιων ανακατατάξεων. Ο πλανήτης από άκρη σε άκρη σείεται από χούντες και πολέμους που στον αντίποδα τους ξεπηδούν επαναστάσεις και κινήματα. Αυτή ακριβώς η χρονική στιγμή βρίσκει τη μισή Ευρώπη επαναστατημένη (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Τσεχοσλοβακία) και τα άκρα της (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο καπιταλισμός, προσπαθώντας να ξεπεράσει την κρίση του ’70 και να ξαναβρεθεί σε ανοδική τροχιά, ψάχνει νέα πεδία πρόσφορα για να αναπτυχτεί. Το σύστημα ανακαλύπτει ότι δεν χρειάζεται τόσο πολύ αίμα για να πραγματοποιηθούν οι σκοποί του και αντιλαμβάνεται ότι οι χούντες, καθώς φέρουν την ρετσινιά του ολοκληρωτισμού, δεν μπορούν να διαχειριστούν την οικονομία, και μένουν στο περιθώριο του οικονομικού σκακιού. Οι «δημοκρατίες» του ήταν απαραίτητες, δείχνοντας ένα καλύτερο πρόσωπο και κατευνάζοντας τους λαούς, για την εδραίωση του. Φοβούμενος δε, το παράδειγμα της Πορτογαλίας του ΄74 («επανάσταση των γαρυφάλλων»), έσπευσαν όπως-όπως να εγκαταστήσουν δημοκρατίες σε Ελλάδα και Ισπανία. Σε αυτό το πλαίσιο έγιναν κομψά και στα πλαίσια της δημοκρατικής νομιμότητας οι δίκες.

Η ομαλή μετάβαση από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς στην κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν θα μπορούσε να είναι εφικτή χωρίς την βοήθεια της αριστεράς που επέλεξε αντί της επαναστατικής προοπτικής, την ένταξη της στο πολιτικό γίγνεσθαι. Από τις πρώτες στιγμές της εξέγερσης, λοιδόρησε και κατηγόρησε ανθρώπους εξεγερμένους σαν πράκτορες της ΚΥΠ, με το περίφημο φύλλο της πανσπουδαστικής Νο 8, ενώ στη συνέχεια έσπευσε να καπηλευτεί τον αγώνα και να υπογράψει το κοινωνικό συμβόλαιο βάζοντας το λιθαράκι της στην ανάπτυξη του καπιταλισμού. Ωστόσο δεν μπορεί να μην αναφερθούμε στη στάση του αντισυστημικού κομματιού της αριστεράς και κάποιων αντιεξουσιαστών που συνέχισε τους αγώνες, καθώς ο στόχος δεν ήταν η χούντα, αλλά το κεφάλαιο και το κράτος. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η όσμωση στο κίνημα φέρνει κοντά μέσα από κοινωνικούς αγώνες διάφορα κομμάτια της κοινωνίας, που όλα μαζί συναντιούνται στο δρόμο, και θέτουν για πρώτη φορά διεκδικήσεις πέρα από τα εργατικά/φοιτητικά προτάγματα, όπως η σεξουαλική απελευθέρωση, ο φεμινισμός, τα δικαιώματα ομοφυλοφίλων, το μεταναστευτικό. Στην ουσία την τριετία 1974-1977 γεννιούνται κινήματα αντιμιλιταριστικά, ριζοσπαστικά, κοινωνικά που έχουν επιρροές από εκείνα που αναπτύχθηκαν την προηγούμενη δεκαετία σε άλλες χώρες.

Έτσι, φτάνουμε στο σήμερα. Αρνούμαστε ότι τώρα  «το πολυτεχνείο είναι επίκαιρο όσο ποτέ» γιατί έτσι θα παραδεχόμασταν ότι τα χρόνια που πέρασαν ήταν όλα όμορφα και αγγελικά πλασμένα. Για εμάς τα γεγονότα του Νοέμβρη του ‘73 είναι και θα είναι πάντα επίκαιρα όσο τα καθεστώτα είτε με ολοκληρωτικά είτε με δημοκρατικά προσωπεία υπάρχουν.

Ωστόσο δεν γίνεται να μην αναφερθεί η ομοιότητα των επιλογών της αριστεράς στο σήμερα και στο τότε. Όπως και τότε, αντί να σταθεί διπλά στο λαό που πλήττεται καθημερινά από μια οικονομική χούντα καταδικάζοντάς τον στην εξαθλίωση, επιλεγεί να εκμεταλλευτεί την οργή του για μικροκομματικά της οφέλη. Όπως το 1974 επέλεξε την κοινοβουλευτική ένταξη και στάθηκε τροχοπέδη στη ριζοσπαστική προοπτική, έτσι και σήμερα στη ΔΝΤ εποχή επιλεγεί την νομιμοφροσύνη των εκλογών. Κι αυτό όχι από αφέλεια ή λάθος επιλογή, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι είναι μέρος του συστήματος. Τα κοινωνικά συμβόλαια και η «καραμέλα» «όταν ωριμάσουν οι συνθήκες» δεν γίνονται πια πιστευτά από κανέναν. Τα θεμέλια του κρατισμού έχουν πλέον σεισθεί και οι αντιλήψεις αυτές περνούν στο περιθώριο της ιστορίας. Από τότε μέχρι και σήμερα, όλα τα κόμματα της συστημικής αριστεράς και οι πουλημένοι συνδικαλιστές, κρατούν τον ρόλο τους σωστά απέναντι στην θεσμική τους υποχρέωση:  το να κάνουν δηλαδή τον πυροσβέστη όταν τα πράγματα σκουραίνουν. Όπως τότε έτσι και τώρα είμαστε από την απέναντι πλευρά. Δεν έχουμε το χρόνο ούτε την αυταπάτη να περιμένουμε από κανένα που είναι στο πλευρό των καταπιεστών να φερθεί επαναστατικά. Οι δομές της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης έχουν αρχίσει να γίνονται κτήμα της κοινωνίας, ανοίγοντάς μας δρόμους δύσβατους, αλλά ορατούς και ελπιδοφόρους.

Η στάση μας στο σήμερα δίνει νόημα στο χθες και θα δείξει το αύριο.

(το κείμενο, μαζί με προσθήκες από τη μπροσούρα «30 χρόνια πίσω», σε μορφή pdf)

ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ της κατάληψης Παπουτσάδικο

Νοέ 152011
 

Αυτή την εβδομάδα συναντιούνται οι ομάδες:

  • Θεάτρου: Τρίτη 15/11 στις 18:00
  • Ισπανικών: Τετάρτη 16/11 στις 18:00
  • Όλες οι ομάδες: Σάββατο 19/11 στις 12:00

Περισσότερες πληροφορίες για τις συναντήσεις, το πρόγραμμα κ.ά. εδώ