Νοέ 222016
 
για την ηλεκτροδότηση
                        της κατάληψης Παπουτσάδικο.
raplive

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Hit N’ Rap και ο Υπόγειος Ήχος συνδιοργανώνουν RAP Live

οικονομικής ενίσχυσης για την ηλεκτροδότηση της κατάληψης Παπουτσάδικο.

Line Up:

Υπόγειος Ήχος:

Santa Barbarians/  Dason/ Qbon/ TNT  /

Mafia Crew/ Statemental/ Φαρου Ρατζου

 


Hit N’ Rap:

Άψινθος /  Εκπρόσωπος Μηδέν /

Viral /  Scrip D /  Të Pavarurit

ώρα 21:00
Κατάληψη Παπουτσάδικο, Δαβάκη 20, Χαϊδάρι

Νοέ 182016
 

nov

 

Πρόγραμμα Νοεμβρίου στην κατάληψη Vancouver Apartman (Μαυροματαίων και Δεριγνύ 1)

 

-Παρασκευή 18/11 στις 21:30μμ

Αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο σε συνδιαμόρφωση με & για την στήριξη του ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών

 

-Πέμπτη 24/11 στις 21:00…

Προβολή του ντοκιμαντέρ:

«Squat 69 (500 stenkastende autonome voldspsykopater fra helvede)» (διάρκειας ‘81), για την (αρχική) κατάληψη Ungdomshuset στην Κοπεγχάγη, που μετά από χρόνια αγώνα κατεδαφίστηκε τον Μάρτιο του 2007.

                                              …και από τις 23:00, αυτοδιαχειριζόμενο bar οικονομικής ενίσχυσης για την αυτονόμηση του ρεύματος της κατάληψης ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ.

 

vancouverapartman.espivblogs.net

vancouver_apartman@espiv.net

 

 

Νοέ 172016
 

Αυτά τα πέντε χρόνια, δεν αντιμετωπίσαμε λίγες δυσκολίες.
Ούτε λίγα ή μικρά συναισθηματικά και υλικά όρια.
Φυσικά και είχαμε την επίγνωση ότι καταλαμβάνοντας ένα κτίριο,
θα ερχόμασταν αντιμέτωποι και αντιμέτωπες σε καθημερινή βάση με αυτήν τη πραγματικότητα.
¨Εχει όμως τη σημασία του, να το λέμε δημόσια αυτό και να το υπενθυμίζουμε όποτε μπορούμε.
Η πρακτική της κατάληψης και η αυτοργάνωση είναι ενάντια και έξω απο χορηγίες
και ευγενείς χρηματοδοτήσεις.
Ενάντια και έξω απο κόμματα και ιεραρχίες,
ενάντια και έξω απο ΜΜΕ και οθόνες,
ενάντια στο κόσμο του εμπορεύματος και στο θέαμα,
ενάντια στην ανάθεση.
Οι καταληψίες, βασιζόμαστε αποκλειστικά στα χέρια, στα μυαλά, στα σώματα και τις ιδέες μας. «Ξοδεύουμαι» τον δικό μας χρόνο, την δική μας ενέργεια και τους δικούς μας πόρους.
Και αυτό το «μας» χωράει όσους και όσες συμμετέχουν, στηρίζουν το Παπουτσάδικο.
Και δεν είμαστε λίγοι και λίγες, με όλους τους τρόπους…

(απόσπασμα απο το κείμενο
«Αν φοβάσαι κόντρα στο ρεύμα να πας, να θυμάσαι το παιχνίδι το χεις χάσει»http://papoutsadiko.espivblogs.net/archives/6112 )

hiphop22_11

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tρίτη 22 Νοέμβρη / στο Παπουτσάδικο /
hip hop καφενείο   / απο τις 20:30 και μετά…

Νοέ 172016
 

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε στο antifa Live

untitled-2

 

 

 

 

 

 

 

untitled-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kαι μια στιγμή αποτυπωμένη σε video…

Νοέ 062016
 

κείμενο που τριγυρνάει σε τοίχους σχολείων (και όχι μόνο), στις γειτονιές μας…sxoliea123

Σε αυτήν την πόλη οι πρώτοι κάτοικοι ήταν πρόσφυγες  και μετανάστες. Χίος, Μικρά Ασία, Πόντος. Μετά άρχισαν να φτάνουν οι «εσωτερικοί» μετανάστες, για να βρουν ένα «καλύτερο» αύριο. Όσοι και όσες έφτασαν τότε «εδώ», έχτισαν τα σπίτια τους και τα όνειρά τους.

Τα χρόνια πέρναγαν και τέλη της δεκαετίας 80 και αρχές 90 έρχονται μετανάστες από τα βαλκάνια, Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία και Ρωσία. Συνάμα από την Ανατολή, Ιράκ, Πακιστάν. Μαζί το χτίσαμε το Χαϊδάρι. Εμείς το ζούμε. Ότι και να ψελλίζει η ρατσιστική χολή. Είτε προέρχεται από δημοσιογράφους, τοπικούς άρχοντες, αφεντικά, μπάτσους και το λοιπό σκυλολόι.

Και σήμερα, στη πιο απομακρυσμένη γωνιά της πόλης, στο Σκαραμαγκά, έχει «χτιστεί» μια φυλακή για όσους και όσες ήρθαν από το Αφγανιστάν, τη Συρία και οπουδήποτε ο καπιταλισμός ρίχνει βόμβες και κερδίζει από το αίμα. Και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σκαραμαγκά ζουν και παιδιά. Και τα παιδιά κάθε χρόνο, τέτοια εποχή ξεκινάνε τη σχολική «χρονιά». Και κάποια παιδιά από το Σκαραμαγκά, έρχονται και σε αυτό το σχολείο.*

Και αρχίζει να ψελλίζει το ρατσιστικό σκυλολόι, έξω από τα κάγκελα, προσπαθώντας να βρει πατήματα. Άδικα και τσάμπα κόπος. Γιατί υπάρχουν παιδιά, γονείς, μαθητές, δάσκαλοι, εκπαιδευτικοί, γείτονες, που δεν ανέχονται και μάχονται το ρατσισμό. Και ο ρατσισμός μπορεί να κρύβεται πίσω από επιχειρήματα για την «ασφάλεια», είτε να κρύβεται πίσω από την κινδυνολογία για την «υγεία» των παιδιών. Και είμαστε σίγουροι  και σίγουρες, για ένα. Τα παιδιά κινδυνεύουν πιο πολύ από το να μεγαλώσουν, να διαπαιδαγωγηθούν με μίσος για το «διαφορετικό» , με μίσος για το «ξένο».

Σε καιρούς που τα σχολεία δεν έχουν δάσκαλους και δασκάλες, που τα κτίρια των σχολείων είναι ετοιμόρροπα, που το σχολείο έχει γίνει πάρκινγκ για τα παιδιά. Σε καιρούς που η υποτίμηση των ζωών μας χτυπάει κόκκινο, είναι ηλίθιο, αβάσιμο και επικίνδυνο να σκέφτεσαι ότι τα παιδιά προσφύγων, είναι το πρόβλημα. Δεν είναι πρόβλημα. Πρόβλημα είναι ο τρόπος που μαθαίνουν να σκέφτονται τα παιδιά μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Ανταγωνισμός, πειθαρχεία, υποταγή. Πρόβλημα είναι η ίδια, η εκπαιδευτική διαδικασία, που «φυλακίζει» σώμα, μυαλό και φαντασία. Πρόβλημα είναι να μαθαίνουν τα παιδιά να παίζουν μόνο μέσα από οθόνες και χειριστήρια. Πρόβλημα είναι ο φόβος και το μίσος για το «ξένο». Και πρόβλημα για τους γονείς είναι να μη βγάζουν άχνα, για όλα αυτά και άλλα τόσα, που αφορούν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών.

Τα παιδιά, όμως, δεν έχουν προλάβει να μπολιάσουν το μυαλό τους με όλα αυτά τα προβλήματα.Στο παιχνίδι, στα θρανία, στις βόλτες, στη ζωή δεν αναγνωρίζουν τόπο καταγωγής.Χαμόγελα αναγνωρίζουν και μάτια καθαρά. Δεν ρωτάει κανείς «από πού είσαι» για να παίξει μπάλα, μήλα, κυνηγητό. Και θα έπρεπε να παίρνουμε από τα παιδιά, αυτά τα μαθήματα. Η συνύπαρξη με το διαφορετικό γκρεμίζει τέρατα, που δημιουργούνται από τα όσα βλέπουμε, ακούμε, διαβάζουμε, στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες, στο διαδίκτυο και στη γειτονιά. Το να ζούμε μαζί, και όχι η καθεμία και ο καθένας για τη πάρτη του, είναι το βασικότερο μάθημα ζωής, με καθημερινές εξετάσεις. Το να αγωνιζόμαστε για την ζωή μας, για τα παιδιά μας , για το σχολείο μας, είναι ο μόνος δρόμος για να αλλάξουμε προς το καλύτερο τη ζωή μας. Δεν θα μας σώσει κανείς και ούτε θα σωθεί κανείς από ατομικές καβάτζες.

Πρόβλημα για εμάς παραμένει σταθερά και αμετάκλητα: το ρατσιστικό σκυλολόι, οι γονείς-ιδιοκτήτες παιδιών, οι δάσκαλοι που διδάσκουν πειθαρχεία, οι μαθητές που θα το πούνε στη «κυρία», οι γείτονες που απαιτούν τάξη και ασφάλεια, η «ασφάλεια» και η υποτίμηση των ζωών μας.

Μέχρι νεοτέρας, κατάληψη Παπουτσάδικο