Μαρ 242016
 
Τρίτη 29 Μάρτη…
Στις 20:00, ιερά οδό & κολοκοτρώνη (δίπλα στο μετρό Αγ.Μαρίνα)
Basketball & Rap in the streets vol.9
“…16μετρα που κάνουνε τη κέντα
το ζουμε στα στενα
παιζουμε μπάσκετ στα τσιμέντα
ρουφάω νέφος
το ζω μέσα στο πένθος,
κατούρησα πάνω σε αυτό που αποκαλείται έθνος,
Πικρός και σκέτος
σκοτεινός και φέτος
ο κόσμος και ο δρόμος
για ένα ακόμη έτος
Πατώ τη πίσσα
όχι το χώμα, την αλάνα
Ισορροπώ στη κόψη, πάνω σε μια κατάνα
Φιλελεύθερη, ρουφιάνα, δημοκρατία
και εγώ κάπου στην αφραγκία
Για κάθε κύριο και κυρία
υπενθυμίζω
κάνει κύκλους η ιστορία
και το υπογραμμίζω
Εδω που ζω, εδω θε να ψοφήσω
επέτρεψε μου να αποφασίσω
πως θα ζήσω…”
To κείμενο στην αφίσα είναι απο το κομμάτι “ντεσπεράντο της πόληςτων Starmatazz

(https://www.youtube.com/watch?v=OPv79oDNjvg)

Και η φωτογραφία είναι απο ένα αφιέρωμα για τα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ του περιοδικού Humba.
Ευχαριστούμε…
Μαρ 162016
 

προβολη_welcome

Ο πόλεμος διεξέγεται κάθε μέρα…

δεν έχει σύνορα…

Στη Ράκα, στην Καμπούλ,

στη Βαγδάτη, στη Δαμασκό,

στην Ιστανμπούλ, στο Πειραιά,

στην Ειδωμένη

στα νερά της Μεσογείου,

στις κόκκινες πόρτες της Βρετανίας,

στα υποτιμητικά βλέμματα

στις ρατσιστικες κραυγές,

στις απλήρωτες υπερωρίες…

 

αλληλεγγύη στους μετανάστες…

        Κυριακή 20 Μαρτη

       Από τις 18:30 – μαζεύουμε τρόφιμα και ρούχα

        Και στις 20:30 – Προβολή “welcome”

Μαρ 162016
 

«ένας μετανάστης αφηγείται..» κουκλοθέατρο στην αυλή του Παπουτσάδικου από τον κυρ Κώστα (Χαϊδάρι) 😉

στις 9/6/2015 για τον Υπόγειο Ήχο…

fan_pap_logo.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Το “fanzin” είναι ένας χώρος – μια στέγη,

η οποία φιλοξενεί την έκφραση των ανθρώπων του Παπουτσάδικου.

Είναι και ένας τρόπος έκφρασης

και μια άρνηση των προσωπικών προφίλ του κόσμου του διαδικτύου,

αλλά ταυτόχρονα κουβαλά και μια σχέση,

τη σχέση της κατάληψης Παπουτσάδικο…

Για οτιδήποτε δεις εδώ, την ευθύνη έχουν οι υπογράφοντες

Και οτιδήποτε δεις εδώ, δεν είναι αποτέλεσμα συνδιαμόρφωσης

κρύβει όμως αυτη τη σχέση, που λέγαμε, και το σεβασμό στο Παπουτσάδικο

Και οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται…

σελίδα του fanzin

Μαρ 112016
 

Dax 16/3/2003…

Δώδεκα μαχαιριές απο φασίστες,
Δώδεκα μαχαιριές
που τις νιώσαμε
και εμείς στο πετσί μας
Και μπορεί να μη βρεθήκαμε ποτέ,
να μην είχαμε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα,
αλλά σίγουρα
έχουμε ακόμα
όλους τους λόγους
να μισούμε ακόμα,
όπως και συ…
εξακολουθείς να
έχεις αυτό το μίσος
και να μένεις ζωντανός…
και να θυμόμαστε
να μη ξεχνάμε
και να μισούμε…

Τρίτη 15 Μάρτη, στο Παπουτσάδικο
Ένα βράδυ για το Dax, με hip hop απο τα μέρη του
Για να μη ξεχνιόμαστε…

DAX VIVE NELLA RABBIA!

DAX ODIA ANCORA

Μαρ 102016
 

2-opseis-idio-nomisma-(web)ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Σε μια περίοδο που οι λεγόμενες «ανθρωπιστικές» κρίσεις ξεπηδούν η μία πίσω από την άλλη, σε μια περίοδο που κράτη και αφεντικά – με περίσσιο θράσος – βάζουν τους εαυτούς τους στην ίδια θέση με εμάς απέναντι σε συνθήκες που «μας» υπερβαίνουν, η περίτεχνη διαστρέβλωση της πραγματικότητας κερδίζει χολυγουντιανό βραβείο σκηνοθεσίας. Γιατί η υποτίμηση των ζωών μας – που φτάνει μέχρι και τη φυσική εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στη Μέση Ανατολή και στα νερά της Μεσογείου – δεν είναι ανθρωπιστική κρίση, αλλά η διαχείριση της συστημικής κρίσης του καπιταλισμού. Δεν είναι μια μοιραία συνθήκη που προκαλείται από μια αόρατη δύναμη, αλλά η όξυνση ενός πολέμου με τη σφραγίδα των ευρωπαϊκών (και λοιπών δυτικών) κρατών. Και η οικειοποίηση του «refugees welcome» από κράτος και θεσμούς, μαζί με τα κροκοδείλια δάκρυα για τους πνιγμένους (δολοφονημένους) μετανάστες και μετανάστριες στο Αιγαίο, δεν είναι παρά η απενοχοποίηση του πολέμου αυτού.

Έτσι για τους μετανάστες, δίπλα στις φιλανθρωπικές M.K.O., συνυπάρχουν τα χαστούκια των λιμενικών. Δίπλα στην πρόταση για νόμπελ ειρήνης στα ελληνικά νησιά, συνυπάρχει η οικονομική εκμετάλλευσή τους από τους ντόπιους καταστηματάρχες και λοιπούς παρατρεχάμενους. Δίπλα στην ρητορική κατά των δουλεμπόρων – διακινητών, συνυπάρχει η άρνηση του κράτους να παρέχει ασφαλείς διόδους μετακίνησης. Είναι σαφές λοιπόν ότι το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι ο ανθρωπισμός που διατυμπανίζουν, αλλά η διαχείριση και η αξιοποίηση ενός «προσωρινού προβλήματος». Γιατί ενώ τα ευρωπαϊκά κράτη μπήκαν προσωρινά στη διαδικασία να απορροφήσουν όσους μετανάστες χρειάζονταν από όσους κατάφεραν να επιβιώσουν του ταξιδιού, τώρα στοχεύουν στην επίλυση του προβλήματος των ροών μετακίνησης. Κι αυτό σημαίνει εντατικοποίηση και σκλήρυνση της στρατιωτικής/αστυνομικής διαχείρισης των μεταναστών. Σημαίνει εντατικοποίηση των διπλωματικών πλακωμάτων μεταξύ κρατών για μια κοινή αντιμεταναστευτική πολιτική, με αντάλλαγμα όλο και μεγαλύτερες απολαβές (γεωπολιτικές, οικονομικές, κ.ά.). Σημαίνει τον αυθαίρετο αλλά ξεκάθαρο διαχωρισμό μετανάστη και πρόσφυγα, ανάλογα πάντα με το τι συμφέρει. Σημαίνει τελικά μια αντιμεταναστευτική πολιτική που κατά κόρον ακολουθεί και το ελληνικό κράτος, στο φόντο πάντα της εθνικής ενότητας (αριστερών και δεξιών).

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, παίζει ήδη μπάλα το παρακράτος, κάνοντας αυτό που πάντα είχε το ρόλο να κάνει. Να καλύπτει τα κενά του κράτους και να αναμοχλεύει το πρόσφορο στον μισανθρωπισμό έδαφος κομματιών της ελληνικής κοινωνίας. Είτε μέσα από ξεκάθαρα φασιστικές πρακτικές (όπως τα πρόσφατα καψίματα εγκαταστάσεων και υλικού), είτε μέσα από θρησκευτικά κηρύγματα, είτε μέσα από τη διάχυση ρατσιστικού λόγου, είτε ακόμα και μέσα από εξόφθαλμες χρυσαυγίτικες κραυγές, το παρακράτος φαίνεται πως για άλλη μία φορά κάνει καλά τη βρώμικη δουλειά. Αυτή δηλαδή που το κράτος δεν μπορεί να υπερασπιστεί ανοιχτά ότι πρέπει να γίνει. Και πρέπει να γίνει αφενός για να καλύπτονται τα κενά της νόμιμης διαχείρισης των μεταναστών και αφετέρου για να νομιμοποιηθεί ηθικά και κοινωνικά η επικείμενη ένταση της κατασταλτικής/πολεμικής διαχείρισής τους.

Και το παζλ συμπληρώνεται με το κομμάτι του μικροαστισμού. Έτσι, ήδη στα Διαβατά, στην Κω και πρόσφατα στο Σχιστό, ξεπηδούν επιτροπές κατοίκων ή αγανακτισμένων πολιτών – καταστηματαρχών. Κι αν στο Σχιστό η πρώτη εμφάνιση της εκεί επιτροπής μετατράπηκε απροσχημάτιστα σε κομματική φιέστα της χρυσής αυγής, δείχνοντας ξεκάθαρα το πώς τέτοιες επιτροπές αποτελούν βιτρίνες για διάφορα όρνια, στις άλλες περιοχές ακόμη κι αν υιοθετούνται πιο λάιτ ρατσιστικές εκδοχές, δεν παύουν να είναι απλά μικροαστικές κραυγές αγωνίας για τάξη και ασφάλεια. Μια τάξη και ασφάλεια για την αξία της ιδιοκτησίας τους, της οποίας η εξασφάλιση μπορεί να δημιουργήσει και να δικαιολογήσει οποιαδήποτε βαρβαρότητα ενάντια στους άλλους. Είτε λοιπόν οι επιτροπές κατοίκων εμφανίζονται ως δηλωμένοι φασίστες, είτε ως προοδευτικοί ρατσιστές, εμείς ως προλετάριες αυτού του κόσμου δεν μπορούμε παρά να τους βλέπουμε ως εχθρούς. Και στους μετανάστες δεν μπορούμε παρά να βλέπουμε το μέλλον που μας επιφυλάσσουν τα αφεντικά μας.

Οι ρατσιστικές-φασιστικές επιτροπές κατοίκων και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές των κρατών είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, είναι στην ίδια πλευρά αυτού του πολέμου.
Ενός πολέμου ενάντια στους φτωχούς αυτού του πλανήτη στον οποίο δεν σκοπεύουμε απλά να μείνουμε θεατές.

Θα μας βρουν απέναντί τους.