Ιαν 272015
 

Jimmy's Hall A3+A4 (internet)Jimmy’s Hall

1930s. Κραχ. Ιρλανδία λίγο μετά τον εμφύλιο.

Ένας κομμουνιστής επιστρέφει μετά από χρόνια εξορίας. Στα μπαγκάζια του, τα υπάρχοντά του: ένα γραμμόφωνο και βινύλια. Μια συνάντηση στο δρόμο, με τα παιδιά της συνοικίας. Με τα παιδιά που χορεύουν, γελάνε και ονειρεύονται. Το όνειρό τους, να φτιάξουν το εγκαταλελειμμένο κοινωνικό κέντρο.

Και έτσι γίνεται… Και εκεί μέσα, μαθαίνουν, χορεύουν, τραγουδάνε, γελάνε και φτιάχνουν μια κοινότητα…

Και η κοινότητα υπερασπίζεται τον εαυτό της, απέναντι στους γαιοκτήμονες, στους ιδιοκτήτες, στην αστυνομία, στους παπάδες, στους φασίστες…

Έτσι κι εμείς…

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΓΕΝΑΡΗ στις 20:00

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει BAR*/DJ Set
*για την ενίσχυση της πολιτικής συνέλευσης της κατάληψης

 

Ιαν 182015
 

oxi allo karvounoΚΙ ΕΠΕΙΔΗ
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ
ΜΟΝΟ ΑΝ ΤΙΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ,

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΣΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Γιατί το ζήτημα δεν είναι ποιος και πώς θα μας εκμεταλλευτεί, αλλά ότι θα το κάνει. Γιατί τα αφεντικά ποτέ στην ιστορία δεν υπερασπίστηκαν τα δικά μας συμφέροντα, αλλά τα δικά τους και της τάξης τους. Έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να αρκούμαστε στην ανάθεση του μέλλοντος και της επιβίωσής μας σε χέρια άλλων. Δεν μπορούμε να τρέφουμε αυταπάτες για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον βασισμένο στα συμφέροντα των αφεντικών, είτε δεξιών, είτε αριστερών. Γιατί όταν αυτοί μιλάνε για ανάπτυξη, εννοούν αυτή των εταιριών και των εσόδων τους. Όταν μιλάνε για εθνικό συμφέρον το ίδιο εννοούν. Γιατί και με ΑΟΖ και χωρίς, και με ευρώ και με δραχμή, και με δεξιά και με αριστερά, οι δικές μας τσέπες άδειες θα είναι. Οι δικές μας ζωές ακόμα θα βρίσκονται στη δεξαμενή της εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό, τα μόνα διλήμματα που μπαίνουν σε εμάς είναι: ή εμείς ή αυτοί, ή η επιβίωσή μας ή η ευημερία τους. «Όλοι μαζί» δεν μπορούμε. Γιατί ουτοπικό (ή μη πραγματικό) γίνεται κάτι που το παρατάμε στα χέρια των άλλων, αντί να το επιδιώκουμε εμείς με τα δικά μας μέσα.

Ιαν 152015
 

katastrofiafisa.indd

Προβολή-συζήτηση από την ομάδα αρτοφρό.

Παρασκευή 16 Γενάρη στις 20:00

Η Καταστροφή: ο μύθος του αναπόφευκτου

Το Θέατρο του Καταπιεσμένου είναι μια προσέγγιση του θεάτρου που έχει στόχο τη διεύρυνση των τρόπων ανάγνωσης της πραγματικότητας, τη χειραφέτηση από το «αναπόφευκτο μέλλον» που δημιουργούν οι Καταπιεστές για τους Καταπιεζόμενους και εν τέλει την πραγμάτωση της συνθήκης κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού.

Η Κυριαρχία χρησιμοποιεί τη Λήθη και το Φόβο προκειμένου να νομιμοποιήσει τη βία των συμφερόντων της. Αποκρύπτει την Ιστορία και προτείνει ως μόνη λύση στην «επερχόμενη ολική καταστροφή», τη διαχείριση των προβλημάτων του πλανήτη από αυτούς που τα δημιούργησαν. Η κουλτούρα της Καταστροφής ωστόσο, δε σταματά στο λόγο των πολιτικών. Ένα ευρύ πλέγμα κοινωνικών μέσων προβάλλει την καθημερινότητα με εφιαλτικές «βεβαιότητες». Η επιστήμη, η τέχνη, η παιδεία και η τεχνολογία είναι μερικά από αυτά τα μέσα που επιβάλλουν μια μονοδιάστατη ερμηνεία του παρόντος, συνθέτοντας παράλληλα ένα «αναπόφευκτο μέλλον» όπου η υπακοή στους κανόνες είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Τα τελευταία χρόνια, η πλειοψηφία της κινηματογραφικής παραγωγής παρουσιάζει ένα κοντινό μέλλον όπου θεωρούνται δεδομένα τόσο η εργαστηριακή επιβίωση σε ένα κατεστραμμένο φυσικό περιβάλλον, όσο ο πλήρης επιστημονικός – τεχνολογικός έλεγχος και η καθολική καταστολή και απομόνωση οποιασδήποτε διαφορετικής φωνής ή στάσης.

 

Την Παρασκευή 16 Γενάρη στις 8μμ θα προβληθεί η ισπανική ταινία επιστημονικής φαντασίας Automata (2014) και θα αναζητήσουμε πίσω από τις εικόνες ενός «αναπόφευκτου» μέλλοντος, ποιά μονοδιάστατη ερμηνεία του παρόντος μας προτρέπει να πιστεύουμε ότι η «φιλική διαχείριση» της εκμετάλλευσης Φύσης και Ανθρώπου είναι ο μόνος δυνατός δρόμος, ενώ κάθε ουσιαστική ρήξη με το Υπάρχον είναι Ουτοπία.