Φεβ 292012
 

 

Όσο η κρίση θα βαθαίνει,  όσο περισσότερο τα αφεντικά αυτού του κόσμου  θα προσπαθούν να ισοπεδώσουν τις ζωές μας,  τόσο περισσότερα μέσα θα επιστρατεύονται  ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες.  Στις πόλεις της θλίψης και του νέου ολοκληρωτισμού,  η αντίσταση και η αλληλεγγύη γεννιούνται κι αναπνέουν  στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα,  στους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους  και στις καταλήψεις. Κι αν χρησιμοποιείται ως πρόσχημα η «ανάπλαση» για να χτυπήσουν τις καταλήψεις, η πραγματική αιτία είναι οι φωνές που ορθώνονται όλο και περισσότερο ενάντια σε έναν κόσμο εξαθλίωσης και μιζέριας.   Στο δόγμα ό,τι αντιστέκεται καταστέλλεται,  εμείς απαντάμε μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάστε!

 

Φεβ 232012
 

Συλλογική κουζίνα: μαγειρεύουμε και τρώμε μαζί, γνωριζόμαστε, συζητάμε

 

Την εποχή που κάθε λειτουργία και έννοια του κοινωνικού κράτους καταρρέει, τα αδιέξοδα μιας κοινότητας που έχει απολέσει της βασικές αξίες της, εγκλωβισμένη εδώ και χρόνια στην αρχή της ατομικότητας, εμφανίζονται στο προσκήνιο με αποτέλεσμα  το μάτι να αποτυπώνει καθημερινά μια εικόνα εξαθλίωσης  και απόγνωσης.
Η μόνη απάντηση στην »λαίλαπα» της κυριαρχίας, που προσπαθεί να ρημάξει με κάθε δυνατό τρόπο τις ζωές  μας, είναι η αλληλεγγύη από τα »κάτω». Να δημιουργήσουμε  σε κάθε γειτονιά συλλογικά εγχειρήματα και δομές που θα δημιουργήσουμε  οι από »κάτω» για τους από »κάτω». Κάνουμε την αρχή, καλώντας τον καθένα-καθεμία να συμμετέχει  με όποιον τρόπο μπορεί σε μια συλλογική κουζίνα, αυτό το Σάββατο το μεσημέρι από τις 12.00 στην αυλή του παπουτσάδικου. Για να συναντηθούμε, να μιλήσουμε, να φάμε, να σπάσουμε την σιωπή και να μεταβούμε από το ατομικό στο συλλογικό. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι σε αυτό το τραπέζι. Όποιος θέλει και μπορεί, συνεισφέρει είτε με τρόφιμα, είτε με την προσωπική του εργασία (μαγείρεμα, στρώσιμο, καθάρισμα).
Ενάντια σε κάθε μορφή φιλανθρωπίας, ισότιμα και χωρίς αντίτιμο βασιζόμενοι στην ελεύθερη συνεισφορά  .

ΞΑΝΑΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΣΑΝ ΣΚΛΑΒΟΙ

Φεβ 202012
 

«Εγώ είμαι ο γκρεμιστής
γιατί είμαι εγώ κι ο χτίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα
νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα
τρέμει ενός πόθου αστέρι»

(Κ.Παλαμάς, «Ο γκρεμιστής»)

Στις 12/2/2012 ένα ακόμα μνημόνιο «σφαγή» υπερψηφίστηκε, υποθηκεύοντας το μέλλον πολλών γενεών. Από σήμερα τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, καθώς χάθηκαν πια και τα βασικά που προφασίζεται ότι παρέχει η δημοκρατία, και τα οποία είχαν κατακτηθεί μέσα από αγώνες δεκαετιών. Μισθοί, συντάξεις, υγεία, παιδεία και οι υποτυπώδεις άλλες κοινωνικές παροχές, ΤΕΛΟΣ. Οι μάσκες έπεσαν και ο καλυμμένος καπιταλισμός που μέχρι τώρα δήθεν «έδινε ευκαιρίες», δείχνει επιτέλους τις προθέσεις του, και γίνεται όλο και πιο άγριος και προκλητικός για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Αν και το προσωπείο του καπιταλισμού έπεσε, με θράσος εξακολουθεί να υπόσχεται στους υπηκόους του την «ευημερία», προτάσσοντας σαν λύσεις και απαραίτητες προϋποθέσεις, την εθνική ενότητα και την κοινωνική συναίνεση. Στην πραγματικότητα, ζούμε πλέον εικόνες από το μέλλον, το οποίο η κυριαρχία βίαια επιβάλλει, χωρίς ψήγματα κοινωνικής συναίνεσης. Εκτός όμως από το μέλλον που μας ετοιμάζουν αφεντικά και κράτος, υπάρχει και ένα άλλο μέλλον που τους επιφυλάσσουμε εμείς, και αυτό είναι ο δρόμος της εξέγερσης και της ανυπακοής.

Το μνημόνιο μπορεί να ψηφίστηκε – κανείς δεν πίστευε ότι δεν θα ψηφιζόταν, παρόλα αυτά η κοινωνία ήταν εκεί, στο δρόμο… Η μεγαλειώδης πορεία με τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, που για πολλές ώρες κατέκλυσαν το κέντρο, έδωσε το ηχηρό μήνυμα ότι τίποτε δεν τελείωσε, όλα τώρα αρχίζουν. Άνθρωποι όλων των ηλικιών δήλωσαν με την στάση τους αποφασισμένοι να παραμείνουν στους δρόμους, παρά τους δεκάδες τραυματισμούς, παρά τον χημικό πόλεμο. Το πλήθος δεν τρομοκρατήθηκε από την καταστολή, δεν οπισθοχωρούσε άτακτα όταν οι μπάτσοι έριχναν τόνους χημικών, αντίθετα έφευγε και επέστρεφε συντεταγμένα, φωνάζοντας συνθήματα. Χιλιάδες κόσμος παρέμεινε στο δρόμο, και σιωπηλά ή ενεργά συμμετείχε στο γκρέμισμα των συμβόλων της κυριαρχίας, δείχνοντας να κατανοεί την ταξική αντιβία. Ο κόσμος επικροτούσε την στοχευμένη οργή κατά των «ναών» του καπιταλισμού (τράπεζες, αλυσίδες καταστημάτων, πολυκαταστήματα, εκκλησιαστικά είδη, ενεχυροδανειστήρια), μια οργή που ίσως για πρώτη φορά διοχετεύτηκε με τόσο ξεκάθαρο προσανατολισμό. Το δεδομένο αυτό από μόνο του, δεν  μπορεί να επιφέρει γενικευμένα συμπεράσματα, ωστόσο η ταξική πάλη είναι γεγονός. Κάποιοι άρχισαν να νιώθουν  και τα καταλαβαίνουν την ταξική τους θέση αλλά και τον πραγματικό εχθρό, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις.

Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε και η στάση όλης της θεσμικής αριστεράς (παρά τις ανακοινώσεις-καταδίκες της επόμενης μέρας και παρά τις διαφορετικές κομματικές εντολές την στιγμή των γεγονότων), που παρέμεινε στους δρόμους για ώρες, μην επιτρέποντας έτσι στις δυνάμεις καταστολής να σπάσουν εύκολα το εξεγερσιακό μέτωπο. Παρόλα αυτά, για ακόμη μία φορά τα τελευταία χρόνια, υπήρξε όργιο καταστολής, καθώς οι μπάτσοι αιματοκύλησαν την πορεία στέλνοντας στα νοσοκομεία δεκάδες διαδηλωτές, μερικούς από αυτούς σοβαρά τραυματισμένους, που αντιμετώπισαν κίνδυνο για τη ζωή τους ή για μόνιμες σωματικές βλάβες, ενώ εκατοντάδες ήταν και τα λιποθυμικά επεισόδια εξαιτίας των χημικών, που αντιμετωπίστηκαν επιτόπου. Οι συλλήψεις έφτασαν τις 79 (εκ των οποίων οι 23 έγιναν κατά την απόπειρα κατάληψης του δημαρχείου Αθηνών), ενώ τις επόμενες ημέρες, προς τέρψιν των απανταχού τρομολάγνων, δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες των προφυλακισθέντων, και συνοδεύτηκαν με προτροπές χαφιεδισμού. Άλλωστε, η προσπάθεια για δημιουργία κλίματος τρομοκράτησης και συκοφάντησης των αγωνιστών ήταν συντονισμένη, και είχε ξεκινήσει από το πρωί της Κυριακής, με προληπτικές προσαγωγές – απαγωγές αγωνιστών από τα σπίτια τους.

Και ενώ οι δρόμοι είχαν μετατραπεί σε πεδία μάχης, στο κοινοβούλιο εκτυλισσόταν – σε ζωντανή μετάδοση – μια κωμωδία άνευ προηγουμένου, με υποτιθέμενες ανταρσίες και διαγραφές και στα τρία κόμματα που απαρτίζουν την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Σε αυτό το θέατρο του παραλόγου της κυνοβουλευτικής δημοκρατίας συμμετείχαν φυσικά τα ΜΜΕ, που ακολουθώντας πιστά τις προσταγές των αφεντικών τους έπαιξαν άψογα τον εντεταλμένο ρόλο τους, δείχνοντας το σχεδόν άδειο Σύνταγμα και αποφεύγοντας εικόνες από τους πλημμυρισμένους δρόμους όλου του κέντρου της πόλης, υποτιμώντας τους διαδηλωτές τόσο αριθμητικά – μιλώντας για λίγες χιλιάδες, όσο και ουσιαστικά – λοιδορώντας τις εξεγερσιακές τους διαθέσεις και βαφτίζοντάς τους παρακρατικούς και μαφιόζους (βλέπε «μαρτυρίες» για εκβιασμούς των ιδιοκτητών για να μην καούν οι επιχειρήσεις τους). Η συνηθισμένη τους πρακτική να εστιάζουν στις υλικές ζημιές και να χύνουν  κροκοδείλια δάκρυα για νεοκλασικά κτίρια που δεν «σεβάστηκαν» οι διαδηλωτές εφαρμόστηκε και αυτή τη φορά, τη στιγμή που με τα μέτρα που παίρνονται παίζονται ανθρώπινες ζωές, ολόκληρες περιοχές (π.χ. Κερατέα, Λιόσια) υποβαθμίζονται, επιχειρήσεις κλείνουν σε μια νύχτα κι εργαζόμενοι πετιούνται στο δρόμο, κτήρια εγκαταλείπονται ή κατεδαφίζονται για να γίνουν πολυκατοικίες και ανθρώπινες ζωές υποθηκεύονται, όλα αυτά προς όφελος κράτους και κεφαλαίου. Τα  δάκρυα  και ο πόνος τους για τα νεοκλασικά κτήρια δεν μας αγγίζουν, από τη στιγμή που σε αυτά στεγάζονται τράπεζες και πολυκαταστήματα… πόσο μάλλον όταν έξω από τις πόρτες τους τα βράδια συνωστίζονται άστεγοι. Όσο για τον πρόεδρο του εμπορικού συλλόγου Αθηνών που θεώρησε τα επεισόδια «επίθεση ενάντια στον πολιτισμό» να του υπενθυμίσουμε ότι πολιτισμός δεν είναι τα ντουβάρια, αλλά να ζεις με αξιοπρέπεια και όχι απλά να επιβιώνεις, κι αυτό με περισσή δυσκολία…

Η νύχτα της Κυριακής, το βράδυ που ψηφίστηκαν τα νέα μέτρα, σήμανε το τέλος της προηγούμενής μας ζωής. Μπορεί να υποθηκεύτηκε το μέλλον μας, αλλά ο κάθε αγώνας, η κάθε μάχη αποτελεί μια παρακαταθήκη για την συλλογική μνήμη, και ως τέτοια, η νύχτα της Κυριακής – που πολλές στιγμές έγινε «μέρα» – έβαλε ένα μικρό λιθαράκι στο αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και κάθε είδους κυριαρχία. Αυτή η νύχτα, απέδειξε σε πρακτικό επίπεδο, ότι η διάχυση του κόσμου στους δρόμους της πόλης (ή κατ’ επέκταση στις γειτονιές) ενισχύει τη δύναμή του και μεταφέρει το «παιχνίδι» στο δικό του γήπεδο, σε αντίθεση με τη συγκέντρωσή του σε μια και μόνο τοποθεσία (όπως το Σύνταγμα) όπου περιορίζεται σημαντικά η δράση του. Από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει. Αυτοοργάνωση, καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιών, συλλογικά εγχειρήματα ξεπηδούν παντού, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή εξεγερσιακής διάθεσης. Και αν γι αυτούς είμαστε καθάρματα, ή πλέμπα, όπως δήλωσε ο Σαμαράς κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Σαρκοζύ μιλώντας το 2005  για τους εξεγερμένους των γαλλικών προαστίων, να ξέρουν ότι δεν πρόκειται να αφήσουμε τίποτα όρθιο από τον κόσμο τους αλλά θα κτίσουμε από την αρχή ένα δικό μας κόσμο βασισμένο στην αλληλεγγύη, στην αντίσταση και στην αξιοπρέπεια!!!

Εξεγέρσεις σε κάθε γειτονιά μέχρι την ολική ρήξη

Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων

(το κείμενο σε μορφή pdf)

Φεβ 152012
 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Η συγκυβέρνηση εθνικής «σωτηρίας», που στηρίζεται από τα κόμματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ, της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑ.Ο.Σ., προχώρησε για μια ακόμη φορά σε εκτεταμένη επιχείρηση τρομοκράτησης του λαού. Την Κυριακή 12 Φλεβάρη, πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στην Αθήνα, έξω από την Βουλή, την ώρα της συζήτησης του Μνημονίου (ΙΙ) .

Αυτές τις ημέρες βιώνουμε μια πρωτοφανή βάρβαρη επίθεση ενάντια στα δικαιώματά μας, που είχαν κατακτηθεί με αίμα από τους προγόνους μας. Την επίθεση αυτή την δεχόμαστε από το κράτος, το κεφάλαιο, το Δ.Ν.Τ. , την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την κυβέρνηση είναι εμφανής ο φόβος τους προς το λαϊκό κίνημα,το οποίο ολοένα και αυξάνεται, απεργεί, διαδηλώνει και οργανώνεται στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές. Είναι αγχωμένοι από την οργή που νιώθει ο κόσμος εναντίον τους.

Αυτό βέβαια,δεν είναι δύσκολο να φανεί. Είναι πλέον σύνηθες φαινόμενο, σε κάθε μεγάλη κινητοποίηση του λαού, να επιστρατεύονται εκατοντάδες αστυνομικοί, οι οποίοι μόλις λάβουν την εντολή, είναι έτοιμοι να πνίξουν τον κόσμο στα χημικά!! Με αυτόν τον τρόπο δείχνουν πως δεν παλεύουν ενάντια στους δανειστές, όπως μας λένε, αλλά έχουν άλλον αντίπαλο. Εχθρός τους είναι ο λαός.

Την Κυριακή, ενώ είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμου έξω απο το Κοινοβούλιο, δείχνοντας την αντίθεσή του στα νέα μέτρα που επιβάλλονται εις βάρος του, οι εξουσιαστές μας, φοβόντουσαν τον κόσμο ο οποίος παρέμενε στους δρόμους αλλά και όσους συνέρρεαν στη συγκέντρωση κατά δεκάδες. Έτσι,ήρθε η ώρα να αναλάβουν δράση οι προστάτες του πολίτη,οι αστυνομικοί!!

Αρχικά όλη η περιοχή γύρω από τη Βουλή γέμισε με καπνούς από τα δακρυγόνα και τα χημικά, αναγκάζοντας τον κόσμο να καταφεύγει στα γύρω στενά. Τότε επιστρατεύτηκε η επίλεκτη (!) ομάδα ΔΕΛΤΑ, η οποία εφορμούσε στα στενά με τα μηχανάκια και έπεφταν πάνω στον κόσμο. Το αποτέλεσμα που ήθελαν, το πέτυχαν, αφού το Μνημόνιο (ΙΙ) ψηφίστηκε. Το περίεργο(?) της υπόθεσης ήταν η σιγή των ΜΜΕ για την μεγαλειώδη αυτή συγκέντρωση.. Κάποιοι έκαναν λόγο μέχρι και για 1 εκατομμύριο κόσμο στους δρόμους, ενώ η τηλεόραση και τα φερέφωνα του κράτους, οι δημοσιογράφοι μιλούσαν για 30 χιλιάδες. Επικεντρώθηκαν για άλλη μια φορά στους 30(!!) κουκουλοφόρους που «έσπαγαν » και «λεηλατούσαν» , σαν να είχαμε επέλαση των βαρβάρων! Και πάλι όμως έπεσαν έξω! Και πάλι έκρυψαν την αλήθεια! Κανείς από αυτούς δεν ανέφερε τον πραγματικό αριθμό των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν με τον τρόπο τους! Στους δρόμους της Αθήνας, βρίσκονταν εκατοντάδες διαδηλωτές, πνιγμένοι από θυμό και οργή, καίγοντας οτιδήποτε θυμίζει πως ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου κυριαρχεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Τελικά το σχέδιο του κράτους πέτυχε.Το λαϊκό κίνημα υποτιμήθηκε στα μάτια όσων δεν κατέβηκαν στο δρόμο και παρακολούθησαν τα γεγονότα πίσω από μια οθόνη.
Η συμβολή της Αστυνομίας ήταν ολοφάνερη και αν μη τι άλλο αναμενόμενη..
Οι «προστάτες » μας,έχουν αναλάβει το έργο της κατάπτωσης του ηθικού της κοινωνίας..Φορώντας τη στολή,νομίζουν πως μπορούν να επηρεάσουν τις ζωές μας..Είναι καθημερινά τα φαινόμενα,όπου κάνουν κατάχρηση της εξουσίας,ασκώντας βία εναντίον συνανθρώπων μας που ανήκουν σε μειονότητες,συνήθως μετανάστες ή άτομα που η κοινωνία έχει θέσει στο περιθώριο λόγω των συνηθειών τους.

Ας καταλάβουν οι «κύριοι» πως το κίνημα δεν πεθαίνει..
Μπορεί για κάποιο διάστημα να θάβεται, αλλά αυτό ριζώνει βαθιά και ανεβαίνει πιο δυνατό, πιο μαχητικό, πιο αποφασισμένο να επιτύχει!
Όσα δακρυγόνα και να μας πετάνε, μας πεισμώνουν περισσότερο, μας εξοργίζουν, μας αγριεύουν!!
Είμαστε καταδικασμένοι και ταυτόχρονα αποφασισμένοι να νικήσουμε!
Οργανωνόμαστε σε όλες τις γειτονιές, δημιουργούμε δυνατούς πυρήνες δράσης, αντίστασης και αλληλεγγύης!!

.Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!!
.ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ!
.ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΣΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ!
.ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ  ΟΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ,ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ,ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ!
.ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
.ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ
.ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ!
. ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ,ΠΟΤΕ??
ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ,ΠΟΙΟΙ??
.ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ,ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ!
.ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!!

Ανυπάκουοι Μαθητές Χαϊδαρίου

Φεβ 102012
 

 

 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΚΛΑΒΟΙ

Αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι το αποτέλεσμα του καπιταλισμού. Νοσοκομεία κλείνουν, σχολεία υποβαθμίζονται, συντάξεις περικόπτονται, μισθοί εξαφανίζονται, οι δρόμοι γέμισαν άστεγους, παιδιά λιποθυμάνε από την πείνα στο σχολείο…

 

Όποιος αντιστέκεται τρομοκρατείται, καταστάλλεται ή διαβιβάζεται στα κελιά της δημοκρατίας, σε συνθήκες εξαθλίωσης.

 

Το δίλλημα που μας θέτουν, χρεοκοπία ή μνημόνια, στην πραγματικότητα είναι εξαθλίωση ή εξαθλίωση.

 

Εμείς αρνούμαστε να μπούμε σε αυτή τη λογική. Το πραγματικό δίλλημα της κοινωνίας μπροστά στις αλυσίδες της είναι εξαθλίωση ή εξέγερση.

 

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ.

 

πρωτοβουλία συντρόφων & συντροφισσών από την κατάληψη Παπουτσάδικο