Νοέ 242011
 

Κυριακή 17 Νοεμβρίου – ώρα 20:00

              Η γη χωρίς ειρήνη
αδερφή στραμμένη προς την τρέλλα
δεν είναι μεγάλο κρίμα
σημείο της τιμής και όχι ένα σπίτι;

Jean Senac (Αλγερινός ποιητής)

Ο εμφύλιος θρησκευτικός πόλεμος του Λιβάνου, μιας περιοχής όπου ο πόλεμος αποτελεί την κανονικότητα κι όχι εξαίρεση, ξέσπασε το 75 μεταξύ μαρωνιτών (θρησκευτική ομάδα που ανήκει στο ανατολικό χριστιανικό δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας) και μουσουλμάνων, μετά από επίθεση των φαλαγγιτών (δεξιοί χριστιανοί) σε δυνάμεις της PLO (Palestine Liberation Organization, Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) στη Βηρυτό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου φαλαγγίτες μακελεύουν μουσουλμάνους και Παλαιστίνιοι κάνουν το ίδιο σε χριστιανούς. Ο πόλεμος, ο οποίος έχει επιδεινωθεί με την επέμβαση συριακών και άλλων αραβικών δυνάμεων που υποστήριζαν τους φαλλαγίτες, διαρκεί μέχρι το 76, όταν και υπογράφεται συνθήκη στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Μέσα στον παραλογισμό και την αποκτήνωση του εμφύλιου θρησκευτικού πολέμου, η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που επιλέγει να πάρει μέρος ενεργά, πιστεύοντας πως δεν έχει να χάσει τίποτα κι οδηγημένη κι εκείνη από το μίσος της για το ένα στρατόπεδο, σε έναν πόλεμο, του οποίου η έκβαση δεν την αφορά. Προσπαθεί να βρεθεί πάλι με τα πρόσωπα που της πήρε ο πόλεμος, όμως ο «Θεός», με το πρόσωπο των πολέμαρχων, δε χορταίνει αίμα και σάρκα, λειτουργώντας σαδιστικά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.

Τα ερωτήματα που τίθενται και που παραπέμπουν σε αρχαία τραγωδία (το σενάριο βασίζεται στο θεατρικό έργο «Fire»  του Wajdi Wajdi Mouawad{1}, σαφώς επηρεασμένου από τον «Οιδίποδα» του Σοφοκλή και από την «Ορέστεια» του Αισχύλου) δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης (αυτά των ηρώων και κατ’ επέκταση και των θεατών), ελπίζοντας στον εξαγνισμό των παθών και επιζητώντας την κάθαρση όσο σκληρή κι αν είναι, προσπαθώντας να απαντήσει έτσι στο μακραίωνο και παντοτινό πανανθρώπινο βασανιστήριο, αυτό των τύψεων. Αυτή ακριβώς την λύτρωση επιζητά η ηρωίδα, καθώς η ερωτική σχέση μεταξύ μητέρας και γιου και οι ερινύες που πηγάζουν απ’ αυτήν δεν αφήνουν το νεκρό σώμα να αναπαυθεί («να με θάψετε χωρίς φέρετρο γυμνή και χωρίς προσευχές με το πρόσωπο στραμμένο στο χώμα να μη βλέπει τον κόσμο») που με φόντο τον πόλεμο  όλα τα πάθη μεγεθύνονται, μετατρεπόμενα σε πιο σκληρά και αποτρόπαια.

Διαλέξαμε να προβάλουμε το «Μέσα απ’ τις φλόγες» για τους προβληματισμούς που εκείνο γεννά. Ο θρησκευτικός φανατισμός και ο αντίκτυπος του στη ζωή είναι το ουσιαστικό θέμα που πραγματεύεται η ταινία. Η δυστυχώς ακόμα μεσαιωνική αντίληψη της τυφλής υπακοής σ’ έναν δικτάτορα που επικαλείται το «θεό» (με όποιο όνομα κι αν έχει αυτός κάθε φορά )  για να διαπράξει τα χειρότερα εγκλήματα συνεχίζει να είναι παρούσα σήμερα. Η ταινία αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα για το πως ο φανατισμός επηρεάζει τις κοινωνικές δομές και διαμορφώνει τις αντιλήψεις ενός ολόκληρου λαού, τη μισαλλοδοξία που γεννά και τη φρίκη  που προκαλεί ένας θρησκευτικός πόλεμος.  Ο ρατσισμός, ο συντηρητισμός, η απαξίωση της προσωπικότητας και η αδυναμία της προσωπικής επιλογής, ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο σεξισμός,  οι ακρότητες, η διαστροφή, η βία, η αγάπη και το μίσος είναι θέματα  που θίγονται «Μέσα απ’ τις φλόγες» και σε μας λειτουργούν ως σπίθες μιας κουβέντας…

Ομάδα Προβολών της κατάληψης Παπουτσάδικο

το κείμενο σε μορφή pdf

 

Νοέ 212011
 

H κατάληψη Ελαία γιορτάζει τα 2 χρόνια από τη δημιουργία της με ένα τριήμερο εκδηλώσεων!

Παρασκευή 25/11, 20.30: Αυτοοργάνωση στην πράξη
Αντιδομές

– στην εργασία

– αγροτική παραγωγή

– στέγαση

– εκπαίδευση

Προβολή & κουβέντα

Εισήγηση από την κατάληψη Ελαία

Σάββατο 26/11, στις 18.30: Συζήτηση
Οικονομικοί & πολιτικοί μύθοι γύρω από την κρίση και η εργατική απάντηση

από την Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης, Θεσ/νίκη

21.30, Θεατρικό δρώμενο
rather entertaining

από την θεατρική ομάδα VIJ, Θεσ/νίκη

22.30, Live
με τα συγκροτήματα

ΑΜΟΚ (Αγρίνιο)

KILL THE CAT (Αθήνα)

ONE NIGHT BAND (Κέρκυρα)

Κυριακή 27/11,
13.00 Εργαστήρι πυλοπλαστικής

14.00 Εργαστήρι στένσιλ

15.00 Συλλογική Κουζίνα (φέρνουμε ο,τι μπορούμε)

Νοέ 152011
 

ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ, ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Όσα βιβλία και αν διαβαστούν, όσες ταινίες και αν ιδωθούν, η εξιστόρηση των γεγονότων του πολυτεχνείου παραμένει ένα δύσκολο εγχείρημα, όπως άλλωστε και κάθε προσπάθεια καταγραφής της ιστορίας.

Η ιστορία της δικτατορίας δεν συνοψίζεται στις τρεις εκείνες μέρες του Νοέμβρη του 1973, αλλά είναι ένα αποτέλεσμα διεργασιών που προηγήθηκαν, ακολούθησαν και συνεχίζονται ως σήμερα, γεγονός που φέρνει αυτή την πολυπλοκότητα στην ανάλυσή της. Ο τρόπος που αυτά χρησιμοποιήθηκαν και ο μύθος που δημιουργήθηκε σχετικά με τις μέρες του Πολυτεχνείου από την μετέπειτα αστική δημοκρατία, περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, καθώς όλοι σχεδόν οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης στηριχτήκαν σε αυτόν (τον μύθο), χρησιμοποιώντας την “τυχαία’’ παρουσία τους  για να αντλήσουν πολιτική υπεραξία.

Το πολυτεχνείο, δεν ανήκει σε κανέναν, παρά μόνο σ’ αυτούς που ήταν εκεί, και που πάλεψαν γι αυτά που πίστευαν. Και φυσικά δεν ανήκει μόνο στους φοιτητές. Απόδειξη αυτού, ότι δηλαδή μια φοιτητική κινητοποίηση για ελεύθερο συνδικαλισμό εξελίχθηκε σε ηφαιστειακή λαϊκή εξέγερση, είναι ο απολογισμός της σύγκρουσης: οι περισσότεροι από τους δεκάδες νεκρούς (που δεν θα καταμετρηθούν ποτέ) και τους εκατοντάδες τραυματίες δεν ήταν φοιτητές. Η κυβέρνηση Μαρκεζίνη που είχε διοριστεί από τον Παπαδόπουλο λίγες εβδομάδες πριν τα γεγονότα, ανακοινώσε την σύλληψη 475 εργατών, 317 φοιτητών και 74 μαθητών.

Η βίαιη καταστολή των εξεγερμένων και η ομαλή διάδοχη του εκφυλισμένου καθεστώτος του Παπαδοπούλου από την χούντα του Ιωαννίδη με τους εσατζήδες της, εμπεριείχε τον φόβο της κυριαρχίας για μια επικείμενη επαναστατική προοπτική.

Η δεκαετία του ’70 ανατέλλει μέσα στις φλόγες των παγκόσμιων ανακατατάξεων. Ο πλανήτης από άκρη σε άκρη σείεται από χούντες και πολέμους που στον αντίποδα τους ξεπηδούν επαναστάσεις και κινήματα. Αυτή ακριβώς η χρονική στιγμή βρίσκει τη μισή Ευρώπη επαναστατημένη (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Τσεχοσλοβακία) και τα άκρα της (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο καπιταλισμός, προσπαθώντας να ξεπεράσει την κρίση του ’70 και να ξαναβρεθεί σε ανοδική τροχιά, ψάχνει νέα πεδία πρόσφορα για να αναπτυχτεί. Το σύστημα ανακαλύπτει ότι δεν χρειάζεται τόσο πολύ αίμα για να πραγματοποιηθούν οι σκοποί του και αντιλαμβάνεται ότι οι χούντες, καθώς φέρουν την ρετσινιά του ολοκληρωτισμού, δεν μπορούν να διαχειριστούν την οικονομία, και μένουν στο περιθώριο του οικονομικού σκακιού. Οι «δημοκρατίες» του ήταν απαραίτητες, δείχνοντας ένα καλύτερο πρόσωπο και κατευνάζοντας τους λαούς, για την εδραίωση του. Φοβούμενος δε, το παράδειγμα της Πορτογαλίας του ΄74 («επανάσταση των γαρυφάλλων»), έσπευσαν όπως-όπως να εγκαταστήσουν δημοκρατίες σε Ελλάδα και Ισπανία. Σε αυτό το πλαίσιο έγιναν κομψά και στα πλαίσια της δημοκρατικής νομιμότητας οι δίκες.

Η ομαλή μετάβαση από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς στην κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν θα μπορούσε να είναι εφικτή χωρίς την βοήθεια της αριστεράς που επέλεξε αντί της επαναστατικής προοπτικής, την ένταξη της στο πολιτικό γίγνεσθαι. Από τις πρώτες στιγμές της εξέγερσης, λοιδόρησε και κατηγόρησε ανθρώπους εξεγερμένους σαν πράκτορες της ΚΥΠ, με το περίφημο φύλλο της πανσπουδαστικής Νο 8, ενώ στη συνέχεια έσπευσε να καπηλευτεί τον αγώνα και να υπογράψει το κοινωνικό συμβόλαιο βάζοντας το λιθαράκι της στην ανάπτυξη του καπιταλισμού. Ωστόσο δεν μπορεί να μην αναφερθούμε στη στάση του αντισυστημικού κομματιού της αριστεράς και κάποιων αντιεξουσιαστών που συνέχισε τους αγώνες, καθώς ο στόχος δεν ήταν η χούντα, αλλά το κεφάλαιο και το κράτος. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η όσμωση στο κίνημα φέρνει κοντά μέσα από κοινωνικούς αγώνες διάφορα κομμάτια της κοινωνίας, που όλα μαζί συναντιούνται στο δρόμο, και θέτουν για πρώτη φορά διεκδικήσεις πέρα από τα εργατικά/φοιτητικά προτάγματα, όπως η σεξουαλική απελευθέρωση, ο φεμινισμός, τα δικαιώματα ομοφυλοφίλων, το μεταναστευτικό. Στην ουσία την τριετία 1974-1977 γεννιούνται κινήματα αντιμιλιταριστικά, ριζοσπαστικά, κοινωνικά που έχουν επιρροές από εκείνα που αναπτύχθηκαν την προηγούμενη δεκαετία σε άλλες χώρες.

Έτσι, φτάνουμε στο σήμερα. Αρνούμαστε ότι τώρα  «το πολυτεχνείο είναι επίκαιρο όσο ποτέ» γιατί έτσι θα παραδεχόμασταν ότι τα χρόνια που πέρασαν ήταν όλα όμορφα και αγγελικά πλασμένα. Για εμάς τα γεγονότα του Νοέμβρη του ‘73 είναι και θα είναι πάντα επίκαιρα όσο τα καθεστώτα είτε με ολοκληρωτικά είτε με δημοκρατικά προσωπεία υπάρχουν.

Ωστόσο δεν γίνεται να μην αναφερθεί η ομοιότητα των επιλογών της αριστεράς στο σήμερα και στο τότε. Όπως και τότε, αντί να σταθεί διπλά στο λαό που πλήττεται καθημερινά από μια οικονομική χούντα καταδικάζοντάς τον στην εξαθλίωση, επιλεγεί να εκμεταλλευτεί την οργή του για μικροκομματικά της οφέλη. Όπως το 1974 επέλεξε την κοινοβουλευτική ένταξη και στάθηκε τροχοπέδη στη ριζοσπαστική προοπτική, έτσι και σήμερα στη ΔΝΤ εποχή επιλεγεί την νομιμοφροσύνη των εκλογών. Κι αυτό όχι από αφέλεια ή λάθος επιλογή, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι είναι μέρος του συστήματος. Τα κοινωνικά συμβόλαια και η «καραμέλα» «όταν ωριμάσουν οι συνθήκες» δεν γίνονται πια πιστευτά από κανέναν. Τα θεμέλια του κρατισμού έχουν πλέον σεισθεί και οι αντιλήψεις αυτές περνούν στο περιθώριο της ιστορίας. Από τότε μέχρι και σήμερα, όλα τα κόμματα της συστημικής αριστεράς και οι πουλημένοι συνδικαλιστές, κρατούν τον ρόλο τους σωστά απέναντι στην θεσμική τους υποχρέωση:  το να κάνουν δηλαδή τον πυροσβέστη όταν τα πράγματα σκουραίνουν. Όπως τότε έτσι και τώρα είμαστε από την απέναντι πλευρά. Δεν έχουμε το χρόνο ούτε την αυταπάτη να περιμένουμε από κανένα που είναι στο πλευρό των καταπιεστών να φερθεί επαναστατικά. Οι δομές της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης έχουν αρχίσει να γίνονται κτήμα της κοινωνίας, ανοίγοντάς μας δρόμους δύσβατους, αλλά ορατούς και ελπιδοφόρους.

Η στάση μας στο σήμερα δίνει νόημα στο χθες και θα δείξει το αύριο.

(το κείμενο, μαζί με προσθήκες από τη μπροσούρα «30 χρόνια πίσω», σε μορφή pdf)

ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ της κατάληψης Παπουτσάδικο

Νοέ 152011
 

Αυτή την εβδομάδα συναντιούνται οι ομάδες:

  • Θεάτρου: Τρίτη 15/11 στις 18:00
  • Ισπανικών: Τετάρτη 16/11 στις 18:00
  • Όλες οι ομάδες: Σάββατο 19/11 στις 12:00

Περισσότερες πληροφορίες για τις συναντήσεις, το πρόγραμμα κ.ά. εδώ

 

Νοέ 122011
 

‘Όποιος δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει»

Την Κυριακή 13/11 και ώρα 19:00 η »Ομάδα Προβολών» της κατάληψης Παπουτσάδικο παρουσιάζει την ανεξάρτητη παραγωγή της συλλογικότητας Εν Πλω από την Αθήνα (Πετράλωνα), »30 χρόνια πίσω».

Το ντοκυμαντέρ παρουσιάστηκε τον Ιούνη του 2004 σε εκδήλωση της συλλογικότητας με αφορμή τη συμπλήρωση 30 ετών από την αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας. Χρονολογικά καταπιάνεται με την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, 1974-1977. Δίνεται έμφαση στις δυναμικές αγωνιστικές διεκδικήσεις που καταγράφηκαν εκείνη την εποχή από μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Χρόνια που σημαδεύτηκαν από σχεδόν καθημερινές κινητοποιήσεις όπως πορείες, απεργίες, συγκρούσεις, καταλήψεις.

Παράλληλα ξεκινά η δίκη των λεγόμενων πρωταίτιων της χούντας (1975), οι δίκες των υπευθύνων για την νύχτα του πολυτεχνείου (17 Νοέμβρη 1973) και οι δίκες των βασανιστών της χούντας, αυτών της ΕΣΑ και αυτών της Ασφάλειας Αθηνών. Τελικά όμως, η περιβόητη αποχουντοποίηση παρέμεινε μια ιδέα, αφού στο σκαμνί του κατηγορουμένου δεν έκατσαν ποτέ όλοι οι ηθικοί αυτουργοί, αλλά ακόμα λιγότερο οι φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων της περιόδου εκείνης.

κείμενο της ομάδας προβολών «Κίνημα χωρίς μνήμη» pdf

Νοέ 012011
 

Την Τέταρτη 19 και την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, ημέρες γενικής απεργίας, το κίνημα οργής και ανυπακοής προς την χούντα που προσπαθεί να επιβάλει το ελληνικό κράτος, το εθνικό και υπερεθνικό κεφάλαιο και τα λοιπά τσιράκια τους, έζησε μεγαλειώδεις στιγμές. Με σημείο καμπής την εξέγερση του Δεκέμβρη του ‘08, το «κίνημα» αυτό – παρόλο που ούτε ενιαίο είναι, ούτε κοινές επιδιώξεις έχει – απέκτησε πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά στις απεργίες του ‘09 και του ‘10, εμπλουτίστηκε με στοιχεία από τις συνελεύσεις των πλατειών και το «κίνημα των αγανακτισμένων» και απέκτησε μορφή ορμητικού κύματος στην τελευταία απεργιακή κινητοποίηση, την σπουδαιότερη (τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά) της τελευταίας εικοσαετίας. Όπως ήταν αναμενόμενο, ένα τέτοιο πολύμορφο και ριζοσπαστικό κύμα έπρεπε να διαλυθεί πριν προλάβει να παρασύρει στο διάβα του την πολιτική και κοινωνική μούχλα του ελλαδικού χώρου.

Έτσι, όλες οι κατασταλτικές μέθοδοι που επιχειρήθηκαν κατά το παρελθόν, χρησιμοποιήθηκαν και τώρα: έλεγχος ταυτοτήτων όσων πλησίαζαν τα σώματα περιφρούρησης της βουλής, παράδοση στις αστυνομικές αρχές, όσων φαίνονταν «περίεργοι», προκείμενου να ακολουθήσει η γνωστή τακτική φορτώματος ενοχοποιητικών στοιχείων και η προφυλάκισή τους με συνοπτικές διαδικασίες, και φυσικά, όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος…

Το παράδοξο στα παραπάνω είναι ότι οι εν λόγω πρακτικές δεν πραγματοποιήθηκαν από τα σώματα «προστασίας του πολίτη», αλλά από τα σώματα «προστασίας του λαού».

Έτσι, η ηγεσία του «Κομμουνιστικού» Κόμματος Ελλάδος στο ρόλο της επιχειρησιακής σχεδίασης της καταστολής των διαδηλωτών (Διοίκηση Επιχειρήσεων γαρ…), έριξε το σύνθημα και ορισμένα από τα μέλη του (με την υποστήριξη πλήθους λοιπών μελών του, μέσω της φυσικής τους παρουσίας) ανέλαβαν το στρατιωτικό μέρος. Κατά τ’ άλλα, η γνωστή από χρόνια ρητορική της ηγεσίας του Περισσού, ακολούθησε τα πεπραγμένα. Μίλησαν για κουκουλοφόρους (ποιοι άραγε φορούσαν κράνη;), για ροπαλοφόρους (ποιοι άραγε κρατούσαν καδρόνια;), για παρακρατικούς (ποιοι άραγε «επιχείρησαν» σε ανοιχτή και παραδεχόμενη συνεργασία με τα ΜΑΤ;), για προβοκάτορες (ποιοι άραγε προσπάθησαν να επιβάλλουν την γραμμή τους σε εκατοντάδες χιλιάδες πλήθους και εν τέλει ποιοι άρχισαν να προκαλούν, όσους δεν την αποδέχτηκαν;), μίλησαν τέλος για φασίζουσες και δολοφονικές πρακτικές (ασχολίαστο..).

Η κατά τ’ άλλα λαλίστατη ηγεσία του ΚΚΕ, δεν εξήγησε σε κανέναν (γιατί να το κάνει άλλωστε;) για ποιο λόγο ανέλαβε να περιφρουρήσει την βουλή, μέσα στην οποία ψηφιζόταν άλλο ένα εξοντωτικό πολυνομοσχέδιο για τον λαό, με το οποίο διατράνωνε την αντίθεσή του, επιτρέποντας και διασφαλίζοντας παράλληλα την προσέλευση των βουλευτών εντός αυτής; Μέσα στα υπόλοιπα τραγελαφικά που συνέβησαν, συμπεριλαμβάνεται το γεγονός ότι όλοι οι εκπρόσωποι του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης, συμπεριλαμβανομένων των εξουσιοδοτημένων δημοσιογράφων του,  έδωσαν συγχαρητήρια στο ΚΚΕ για την τήρηση και την διασφάλιση αυτού του πολιτεύματος, κατά του οποίου, το ΚΚΕ δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για την «ανατροπή» του!!!

Όταν όμως κάποιος επιδιώκει τη ρήξη και την ανατροπή, είθισται να έχει κατά μέτωπο τον εχθρό του και στα μετόπισθεν τον σύμμαχό του. Έγινε λοιπόν σαφές, ότι ο εχθρός του ΚΚΕ ήταν οι υπόλοιποι διαδηλωτές – κατά των οποίων είχε στραμμένη τη διάταξή του, για έναν και μοναδικό λόγο. Να αποτρέψει πάση θυσία την πιθανότητα εισβολής του πλήθους στη Βουλή (πιθανότητα που ανεξάρτητα από το πόσο επιθυμητή ήταν από τον κόσμο τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορούσε να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη) και την διακοπή των διαδικασιών ψήφισης του πολυνομοσχεδίου. Το ΚΚΕ, ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινοβουλευτικής εξουσίας, σε αγαστή συνεργασία με όλα τα κόμματα, κλήθηκε να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να διασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία του κράτους. Άλλωστε, η πρώτη ημέρα της απεργίας και οι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που βρέθηκαν στις διαδηλώσεις, κατέστησαν σαφή την επιχειρησιακή ανεπάρκεια των δυνάμεων καταστολής.

Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχαν σχεδιάσει, και αυτό φάνηκε όχι μόνο από τα ψελλίσματα της Παπαρήγα την ημέρα εκείνη, αλλά και από τον τρόπο που το ίδιο το κόμμα πέταξε το νεκρό του στα σκυλιά και αρνήθηκε να αποδώσει τις πραγματικές ευθύνες (και πώς να το κάνει άλλωστε, όταν η ευθύνη βαρύνει τους συμμάχους του στην επιχείρηση αυτή, τους μπάτσους, και το ίδιο το κόμμα για την επιλογή αυτής της συνεργασίας και στάσης). Τόσο μακριά βρίσκονται όλοι αυτοί από τον πραγματικά αγωνιζόμενο κόσμο και τις επιδιώξεις του, που δεν κατάφεραν να δουν πόσο προκλητική θα ήταν η στάση τους. Γιατί όταν θέτεις τον εαυτό σου ως ανάχωμα προστασίας του υποκειμένου στο οποίο όλοι εναντιώνονται, γίνεσαι αυτόματα μέρος του, και μοιραία τοποθετείσαι στην πρώτη γραμμή του πυρός. Αναλαμβάνοντας το ρόλο της πολιτοφυλακής (σε πλήρη εξάρτηση), ανεβάζεις τον πήχη της βίας, για τον μοναδικό λόγο ότι στην πράξη όχι μόνο έχεις διαλέξει στρατόπεδο, αλλά και έχεις ήδη αναλάβει επιχειρησιακό ρόλο. Καθιστάς την σύγκρουση αναπόφευκτη και την σφοδρότητά της προκαθορισμένη. Πολύς λόγος μπορεί να γίνει για τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκειά της – με τα οποία άλλοι διαφωνούν και άλλοι συμφωνούν, ωστόσο είναι σαφές ότι όταν η σύγκρουση αφορά τόσο μεγάλα πλήθη, η εξέλιξή της είναι απρόβλεπτη. Και σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά εκείνον που θέτει τους όρους και προκαλεί την σύγκρουση, εν προκειμένω, το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ.

Σε θεωρητικό και συναισθηματικό επίπεδο, σε αυτήν την κρίσιμη καμπή τόσο για το κίνημα αντίστασης όσο και για την ίδια την κοινωνία, το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί θα ήταν μια διάσπαση του κοινωνικού ιστού των καταπιεσμένων και η δημιουργία βεντέτας μεταξύ πολιτικών και κοινωνικών χώρων, τα μέλη των οποίων (υποτίθεται τουλάχιστον) ότι μάχονται για τον ίδιο σκοπό. Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα μεταξύ ιδίων ταξικών υποομάδων, δεν θα ωφελήσει κανέναν, εκτός ίσως από τους δυνάστες των ζωών μας, οι οποίοι θα τρίβουν τα χέρια τους. Δυστυχώς όμως, στην πραγματικότητα, όταν οποιοδήποτε κομμάτι (ή έστω οι ηγεσίες τους) της ευρύτερης αριστεράς, σπεύδει χωρίς δεύτερη σκέψη να δικαιώσει την στάση αυτών οι οποίοι διάλεξαν το αντίπαλο στρατόπεδο, βλέποντας το δέντρο  και όχι το δάσος, παίζουν ακριβώς το παιχνίδι της εξουσίας και η ιστορία θα τους κατατάξει στους «άλλους». Γιατί το ποτάμι οργής που έχει δημιουργηθεί, δεν είναι δυνατόν να σταματήσει, εφόσον υπάρχουν όλες εκείνες οι συνθήκες για μαζική αντίσταση, ταξική, ουσιαστική, ειλικρινή, ανιδιοτελή και αλληλέγγυα. Οποιοδήποτε εμπόδιο φανεί στον δρόμο για την ελευθερία, την ισότητα και την αξιοπρέπεια θα ξεπεραστεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν η τελευταία απεργιακή κινητοποίηση ήταν η σημαντικότερη των τελευταίων 20 χρόνων, δεν μπορούμε παρά να περιμένουμε την επόμενη για να την ξεπεράσει…

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ…

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

ΑΛΛΟΙ ΜΕ Τ΄ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ.

(το κείμενο σε μορφή pdf)